Clara: Hij is er. Leo. 2,8 kilo. Het gaat goed met ons.
Ik wachtte. Ik staarde naar het telefoonscherm terwijl de verdoving uitwerkte en de pijn opkwam.
Er ging een uur voorbij. Twee.
Eindelijk, om 7:00 uur ‘s ochtends, trilde mijn telefoon.
Mark: Prima. Ik kom later wel even langs. Verwacht niet dat ik voor een privékamer betaal. De verzekering dekt alleen de ziekenzaal. Je bent geen royalty, Clara.
Ik heb de tekst drie keer gelezen.
Er brak iets in me. Maar het was niet mijn hart. Het was de ketting. De ketting van schuldgevoel, van verplichting, van de poging om de ‘goede echtgenote’ te zijn die genoegen nam met minder.
Ik keek naar mijn zoon, die sliep in het plastic wiegje dat de verpleegster had binnengereden.
‘U bent van koninklijke afkomst,’ fluisterde ik hem toe. ‘En ik ook.’
Ik pakte mijn telefoon en draaide een nummer dat ik al vijf jaar niet meer had gebeld.
‘Meneer Sterling?’ zei ik toen de stem antwoordde. ‘Het is Clara Vance. Activeer de protocollen. Ik ben klaar met onderduiken.’
Deel 3: De wrede introductie
Tegen de middag was ik overgeplaatst naar een gedeelde herstelkamer. De vrouw in het bed naast me had haar hele familie om zich heen – ballonnen, bloemen, gelach.
Ik had een glas lauw water en een telefoon met 12% batterij.
Om 12:30 ging de deur open. Mark kwam binnen.
Hij zag er fris uit. Hij droeg zijn beste pak – een marineblauw exemplaar dat ik hem twee jaar geleden voor zijn verjaardag had gekocht door zes maanden lang mijn boodschappengeld te sparen. Hij rook naar dure eau de cologne.
En hij was niet de enige.
Aan zijn arm liep een vrouw die eruitzag alsof ze zo uit een tijdschrift was gestapt. Ze was lang, blond en droeg een grijs, stijlvol pak dat meer kostte dan Marks auto. Ze had een Prada-handtas bij zich en droeg stiletto’s die scherp tikten op het linoleum van het ziekenhuis.
‘Clara,’ zei Mark, terwijl hij naar het voeteneinde van mijn bed liep. Hij keek Leo niet aan. Hij keek me aan met een mengeling van medelijden en ergernis. ‘Je ziet er… moe uit.’
‘Ik heb net een zware operatie gehad, Mark,’ zei ik schor. ‘Wie is dit?’
Mark glimlachte en zette zijn borst vooruit. « Dit is Veronica. Ze is een collega. Sterker nog, ze is mijn leidinggevende. De regionale verkoopdirecteur. »
Veronica zette haar designzonnebril af en keek me aan. Haar blik gleed over mijn ziekenhuisjurk, mijn warrige haar, de goedkope dekens. Ze grijnsde.
‘Hallo,’ zei ze met een vlakke stem. ‘Mark zei dat je het moeilijk had. Hij vroeg me om je morele steun te komen geven. Hij is zo’n zorgzame man.’
‘Morele steun?’ vroeg ik.
‘Luister, Clara,’ onderbrak Mark haar. ‘We moeten praten. Over de realiteit.’
Hij haalde een manilla-envelop uit zijn jaszak en gooide die op mijn benen.
‘Dit zijn scheidingspapieren,’ zei hij.
