IK HEB HET RESTAURANT GEKOCHT OM MIJN FAMILIE ERUIT TE SCHOTEN: DE WRAAK VAN 185 MILJOEN DOLLAR
Hoofdstuk 1: Het geluid van de stilte
De bel ging niet. Hij gilde.
Staand op het balkon van de New York Stock Exchange, trilde het geluid door mijn hielen, trok omhoog langs mijn ruggengraat en nestelde zich in mijn schedel. Beneden, op de handelsvloer, schreeuwden mannen en vrouwen in blauwe jassen, zwaaiden met papieren, hun gezichten rood van de adrenaline van het kapitalisme.
Het regende confetti. Camera’s flitsten in een verblindend stroboscooplicht. Naast me stond mijn financieel directeur, David, openlijk te huilen en klemde een fles champagne vast als een pasgeboren baby.
‘We hebben het gedaan, Elena,’ stamelde hij, zijn stem nauwelijks hoorbaar boven het gebrul. ‘We hebben het echt gedaan.’
Ik keek omhoog naar het enorme digitale bord. Het tickersymbool ELNA knipperde groen.
Aanvangsprijs: $42,00. Huidige prijs: $88,50.
Binnen zes uur was mijn vermogen van « comfortabel » naar « astronomisch » gestegen. De krantenkoppen verschenen al op de schermen.
De nieuwste ‘unicorn’ in de techwereld: de vrouw van 185 miljoen dollar. Elena Sterling: de codekoningin die Wall Street veroverde.
Ik lachte naar de camera’s. Ik schudde handen. Ik dronk de champagne.
Maar toen de adrenaline was weggeëbd en de limousine me afzette bij mijn nieuwe penthouse met uitzicht op Central Park, trof de stilte me harder dan het lawaai ooit had gekund.
Ik liep het appartement binnen. Het was enorm, het rook naar verse verf en dure lelies. Ramen van vloer tot plafond boden een panoramisch uitzicht over de stad die nooit slaapt, maar binnen was het stil. Doodstil.
Ik ging op de witte Italiaanse leren bank zitten en haalde mijn telefoon uit mijn tasje.
Honderden meldingen. LinkedIn: 99+ nieuwe connectieverzoeken. Twitter: Trending #1. Sms’jes: 48 ongelezen.
« Gefeliciteerd! » van oude studiegenoten met wie ik al jaren niet meer had gesproken. « Mag ik 5000 euro lenen, haha? » van een man met wie ik in 2019 drie weken had gedateerd. « Investeringskans! » van vreemden.
Ik scrolde ze allemaal voorbij. Ik zocht één naam. Slechts één.
Niets.
Mijn duim zweefde boven het scherm.
