Deel 2: De confettiregen
Arthur hield de cheque tegen het licht.
‘Vijfduizend dollar,’ kondigde hij aan. ‘Direct opneembaar.’
Hij legde het op tafel, maar schoof het niet naar me toe. Hij hield zijn hand erop.
‘Dit is een ontslagvergoeding,’ sneerde hij. ‘Voor je diensten als Liams vriendin. Het zou je huur voor een paar maanden moeten dekken. Misschien kun je er een nieuwe laptop van kopen, zodat je meer truien kunt breien.’
Ik staarde naar de cheque. Vijfduizend dollar. Het was zo’n berekende, zo kleinzielige belediging dat ik er bijna om moest lachen.
‘Ik wil je geld niet, Arthur,’ zei ik zachtjes.
‘Natuurlijk wel!’ lachte Arthur. ‘Iedereen wil het geld van Sterling. Speel niet de martelaar. Pak het gewoon en ga weg. Maak het vanavond nog uit. Zeg hem dat je iemand anders hebt gevonden. Zeg hem dat je beseft dat je niet goed genoeg bent. Het maakt me niet uit wat je zegt, verdwijn gewoon.’
‘Nee,’ zei ik.
Arthurs glimlach verdween. Zijn gezicht kleurde gevaarlijk paars.
« Pardon? »
“Ik zei nee. Ik hou van Liam. Jouw geld doet er niet toe.”
Arthur stond op. Hij pakte de rekening.
‘Irrelevant?’ brulde hij. ‘Denk je dat vijfduizend dollar irrelevant is voor een nietsnut zoals jij?’
Hij bekeek de cheque in zijn handen. Vervolgens begon hij hem met een blik van pure boosaardigheid te verscheuren.
Scheur. Scheur. Scheur.
Het geluid was heftig. Hij scheurde het papier in kleine, rafelige stukjes.
‘Wil je het meedogenloos aanpakken?’ schreeuwde Arthur. ‘Prima. Je krijgt niets. Je bent waardeloos, Sophia. Net als dit papier.’
Hij gooide de handvol confetti naar me toe.
De stukjes dwarrelden in slow motion door de lucht. Ze landden in mijn haar. Ze bleven aan mijn zijden blouse plakken. Eén stukje dwarrelde naar beneden en landde zachtjes in mijn glas Pinot Noir, waar het oploste tot een natte, papperige massa.
‘Dat is confetti voor je afgezegde bruiloft,’ siste Arthur. ‘Ga uit mijn zicht. En Liam, als je haar volgt, ben je afgesneden. Geen erfenis. Geen baan. Geen trustfonds. Je zult net zo arm zijn als zij.’
Liam stond op, zijn stoel viel achterover. « Pap! Je bent gek! »
‘Ga zitten!’ brulde Arthur, terwijl hij met zijn hand op tafel sloeg, waardoor het bestek opsprong. ‘Ik ben het hoofd van deze familie! Ik beheer het geld, ik bepaal de toekomst! Jullie doen wat ik zeg!’
Liam verstijfde. Hij keek me aan, zijn ogen vol schaamte en hulpeloosheid. Hij was een goed mens, maar hij had dertig jaar onder het juk van een tiran doorgebracht. Hij wist niet hoe hij zich moest verzetten.
Langzaam streek ik omhoog en raapte een stukje van de gescheurde cheque van mijn schouder. Ik bekeek het. Het was een snipper blauw beveiligingspapier, nu waardeloos.
Arthur ademde zwaar, trok zijn stropdas recht en keek tevreden. Hij dacht dat hij gewonnen had. Hij dacht dat hij me had vernederd en tot overgave had gedwongen.
Hij had geen idee.
Ik greep in mijn tas en haalde mijn telefoon eruit. Het was een apparaat met speciale encryptie, strak en zwart. Het scherm lichtte op toen mijn gezicht werd herkend.
‘Arthur,’ zei ik. Mijn stem was niet luid, maar hij was veranderd. De beleefdheid was verdwenen. De warmte was verdwenen. Het was de stem die ik gebruikte als ik incompetente managers ontsloeg.
‘Je hebt net twee fouten gemaakt,’ vervolgde ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek. ‘Ten eerste, denken dat ik je geld nodig heb. En ten tweede, denken dat je nog geld over hebt om te geven.’
