Ik heb de maîtresse van mijn man nooit verteld dat ik de gerenommeerde plastisch chirurg was bij wie ze een consult had geboekt. Ze herkende me niet in mijn masker en operatiekleding. Ze wees naar een foto van mij op haar telefoon en zei: « Ik wil er beter uitzien dan die heks met wie mijn vriend getrouwd is. Maak me jonger, zodat hij haar eindelijk dumpt. » Ik glimlachte alleen maar achter mijn masker en knikte. De operatie was een meesterwerk. Ze dacht dat ze wakker zou worden met een gezicht waar ik jaloers op zou zijn. Maar toen het laatste verband werd verwijderd, werd haar gezicht bleek. Ze gilde van schrik en liet de spiegel op de grond vallen. Ik had haar niet jonger gemaakt. Ik had mijn scalpel gebruikt om haar te transformeren tot een exacte, permanente replica van…

De voorbereidingsruimte was stil. Ik waste mijn handen; het rituele schrobben bracht me tot rust.  Van vinger tot elleboog. Schrobben. Afspoelen. Herhalen.

Mijn telefoon trilde op het metalen dienblad. Een berichtje van Richard.

Richard: Ik zit vanavond tot laat vast in vergaderingen, schat. Fusies zijn een nachtmerrie. Wacht niet op me. Ik hou van je. 

Ik staarde naar het scherm. Hij zat niet in een vergadering. Hij was waarschijnlijk in een bar of een hotel, wachtend tot zijn ‘upgrade’ hem wakker zou maken.

Ik keek door het observatievenster. Chloe lag op de tafel, de verdoving begon al te werken. Haar ogen vielen dicht. Ze zag er vredig uit. Onschuldig.

Maar onschuld is een daad, geen blik. En zij had voor geweld gekozen.

Ik liep de operatiekamer binnen. Het licht was fel en wierp geen schaduwen.

Ik pakte de markeerstift. Normaal gesproken volg ik de Gulden Verhouding – phi, de goddelijke verhouding. Ik meet afstanden tot op de millimeter nauwkeurig om objectieve schoonheid te creëren.

Vandaag volgde ik de sporen van mijn eigen herinneringen.

Ik boog me over haar slapende lichaam. Ik volgde de lijn van haar neusbrug. Die was recht en schattig. Ik trok een lijn om een ​​afwijking aan te geven – een klein bultje, net als bij mij. Ik volgde de lijn van haar kaaklijn. Die was zacht. Ik markeerde die om te verkleinen, om scherper te maken, zodat die de strengheid van mijn eigen profiel zou evenaren.

Ik zag haar niet langer als een patiënt. Ze was klei. Ze was ruw materiaal.

Even trilde mijn hand. Dit was medische wanpraktijk. Dit was verminking. Dit betekende het einde van mijn carrière als iemand erachter kwam.

Maar toen herinnerde ik me de foto.  Een heks.

En toen herinnerde ik me de creditcard.

‘Je wilde mijn plaats innemen,’ fluisterde ik in de stilte van de kamer. ‘Dus dat zul je doen.’

‘Scalpel,’ zei ik tegen de verpleegster.

Ze drukte het instrument in mijn handpalm. Het licht weerkaatste op het lemmet, een ster van koud staal.

‘Vandaag gaan we de diepte in,’ kondigde ik aan, mijn stem emotieloos. ‘Totale reconstructie. Gezichtsvervrouwing en structurele herpositionering.’

Ik maakte de eerste snede. Een lijn van karmozijnrood bloeide op haar huid.

Er was geen weg terug.

Hoofdstuk 3: De chirurgie van schaduwen