Ik heb de maîtresse van mijn man nooit verteld dat ik de gerenommeerde plastisch chirurg was bij wie ze een consult had geboekt. Ze herkende me niet in mijn masker en operatiekleding. Ze wees naar een foto van mij op haar telefoon en zei: « Ik wil er beter uitzien dan die heks met wie mijn vriend getrouwd is. Maak me jonger, zodat hij haar eindelijk dumpt. » Ik glimlachte alleen maar achter mijn masker en knikte. De operatie was een meesterwerk. Ze dacht dat ze wakker zou worden met een gezicht waar ik jaloers op zou zijn. Maar toen het laatste verband werd verwijderd, werd haar gezicht bleek. Ze gilde van schrik en liet de spiegel op de grond vallen. Ik had haar niet jonger gemaakt. Ik had mijn scalpel gebruikt om haar te transformeren tot een exacte, permanente replica van…

De operatie duurde negen uur.

Het was een soort dissociatieve toestand. Ik werkte met een precisie die grensde aan het demonische. Ik brak haar neus.  Krak.  Ik zette hem weer recht, met behoud van de lichte asymmetrie die Richard vroeger gebruikte bij het kussen, naar eigen zeggen gaf dat het me « karakter ».

Ik heb haar kin afgevijld. Het botstof rook naar krijt. Ik heb kraakbeen uit haar oor gehaald om de punt van haar neus te reconstrueren, waardoor die een beetje naar beneden hangt – de typische Vance-neonatophanging.

Ik heb aan haar ogen gewerkt. Een ooglidcorrectie, maar dan omgekeerd. Ik heb de lichte overhangende oogleden gecreëerd die ik van mijn moeder had geërfd. Ik heb lijntjes in de ooghoeken gebeiteld – permanente kraaienpootjes, uit vlees gehouwen.

De verpleegkundigen keken vol ontzag toe.

‘Dokter Vance, de techniek is… onconventioneel,’ fluisterde iemand. ‘U laat haar er ouder uitzien?’

‘Ik geef haar meer aanzien,’ antwoordde ik, zonder op te kijken. ‘Ze wil een vrouw met inhoud zijn. Inhoud brengt littekens met zich mee.’

Ik heb haar gehecht. Honderden kleine, microscopische hechtingen.

Het was niet zomaar een operatie; het was identiteitsdiefstal in omgekeerde richting. Ik drukte mijn ziel af op haar gezicht.

Na acht uur had ik last van mijn rug. Mijn handen verkrampten. Maar toen ik naar het gezwollen, gekneusde gezicht op de tafel keek, zag ik geen vreemde meer.

Ik zag mezelf.

Het was angstaanjagend. Het was perfect.

Ik heb de laatste steek gezet.

‘Verbanden,’ beval ik.

We wikkelden haar hoofd in dikke lagen gaas. Ze zag eruit als een mummie. Een cocon waaruit een monster zou tevoorschijn komen.

Ik trok mijn bebloede handschoenen uit en gooide ze in de container voor biologisch gevaarlijk afval. Ze landden met een natte  plof .

‘Het herstel zal twee weken duren,’ zei ik tegen de hoofdverpleegster. ‘Ik zal de nazorg zelf verzorgen. Niemand anders mag haar gezicht zien. Geen spiegels. Geen telefoons. Is dat duidelijk?’

“Ja, dokter.”

Ik liep de operatiekamer uit. Ik voelde me licht. Ik voelde me zwaar. Ik voelde me als God op de zevende dag, kijkend naar een wereld die op het punt stond in vlammen op te gaan.

Hoofdstuk 4: De onthulling