Ik heb de dochter van mijn beste vriendin geadopteerd na haar overlijden. Toen ze achttien werd, zei ze tegen me: « Je moet je koffers pakken! »
« Ze zal in een pleeggezin worden geplaatst… »
« Nee. » Het woord kwam er harder uit dan ik bedoelde. « Ze zal niet in een pleeggezin geplaatst worden. »
« Bent u familie van dit kind? »
« Ik ben haar peetmoeder. »
« Dit is geen wettelijke aanduiding. »
« Maak het dan officieel. Ik adopteer haar. Ik teken alle benodigde documenten. Ze komt niet in een pleeggezin terecht. »
Een angstige vrouw | Bron: Midjourney
« Het is een permanente verbintenis, weet je. »
Ik dacht terug aan al die nachten dat Lila en ik bang en alleen waren geweest.
» Ik weet. «
Het duurde zes maanden voordat de adoptie rond was. Zes maanden lang huisbezoeken, controles, ouderschapscursussen en Miranda die me elke dag vroeg of ik haar ook zou afstaan.
‘Ik ga nergens heen, schat,’ beloofde ik. ‘Je zit aan me vast.’
Een vrouw die een klein meisje draagt | Bron: Freepik
Ze was zes jaar oud toen de rechter de documenten ondertekende. Die avond heb ik haar laten zitten en alles zo eenvoudig mogelijk aan haar uitgelegd.
« Je weet toch dat ik niet je biologische moeder ben? »
