Ik heb de dochter van mijn beste vriendin geadopteerd na haar overlijden. Toen ze achttien werd, zei ze tegen me: « Je moet je koffers pakken! »
« Maar ik ben nu je moeder. Wettelijk. Officieel. Dat betekent dat ik voor altijd voor je kan zorgen, als je daarmee instemt. »
Ze keek me aan met een prachtige glimlach. « Voor altijd? »
» Voor altijd. «
Ze wierp zich in mijn armen. « Dus ik mag je mama noemen? »
« Ja! » Ik nam haar in mijn armen en barstte in tranen uit.
Een vrouw die een klein meisje op het voorhoofd kust | Bron: Freepik
We zijn samen opgegroeid. Ik was jong en probeerde het te begrijpen. Miranda rouwde, maar kon haar gevoelens niet onder woorden brengen. We hebben onze portie crisissen gehad. Nachten dat ze huilde om Lila en ik niets kon doen. En sommige ochtenden was ik zo moe dat ik sinaasappelsap in haar ontbijtgranen deed in plaats van melk, en we lachten allebei tot de tranen over onze wangen liepen.
Maar we vonden altijd een oplossing. Stap voor stap.
Op haar eerste dag op de universiteit kwam ze thuis en kondigde aan dat ze zich bij de toneelclub zou aansluiten.
‘Je hebt een hekel aan optreden,’ zei ik verward.
« Maar het kan geen kwaad om het te proberen! » antwoordde ze.
Een lachend jong meisje | Bron: Midjourney
Ik hielp haar met het repeteren van de tekst voor elk toneelstuk. Ik ging naar elke voorstelling. Ik applaudisseerde in het publiek toen ze in de vierde klas haar eerste hoofdrol kreeg. Ze speelde Annie, en toen ze zong, moest ik zo hard huilen dat de vrouw naast me me zakdoekjes aanbood.
« Dat is mijn dochter, » flapte ik eruit.
