Ik heb de dochter van mijn beste vriendin geadopteerd na haar overlijden. Toen ze achttien werd, zei ze tegen me: « Je moet je koffers pakken! »
« We hebben het juiste gedaan, » zei Lila.
Vijf jaar lang lukte het ons om alles draaiende te houden. Lila vond een betere baan in de medische administratie. Ik werkte overuren wanneer Miranda nieuwe schoenen nodig had of wanneer haar verjaardag eraan kwam.
We hebben ontdekt hoe we een gezin kunnen vormen… gewoon met z’n drieën.
Mensen die tijdens zonsondergang op een bankje zitten | Bron: Midjourney
Miranda noemde me ‘tante Anna’ en klom tijdens filmavonden op mijn schoot. Ze viel dan in slaap op mijn schouder, kwijlde op mijn shirt en ik droeg haar naar haar bed als ze in slaap viel.
Toen brak die noodlottige dag aan.
Lila was onderweg naar haar werk toen een bestelwagen door rood reed. Ze overleed ter plekke. De politieagent die me het nieuws vertelde, zei: « Ze heeft niet geleden, » alsof dat me zou kunnen helpen.
Miranda was vijf jaar oud. Ze bleef maar vragen wanneer haar moeder terug zou komen.
‘Ze komt niet meer terug, mijn liefste,’ antwoordde ik dan, maar twintig minuten later stelde ze me dezelfde vraag opnieuw.
Een verdrietig klein meisje | Bron: Midjourney
Drie dagen na Lila’s begrafenis kwam de sociale dienst. Een vrouw met een notitieblok ging tegenover me aan onze keukentafel zitten.
« Niemand wil voor Miranda zorgen. »
« Wat zal er met hem gebeuren? »
