Na de tragische dood van mijn beste vriendin heb ik haar dochter geadopteerd. Ik heb alles opgeofferd om haar een gevoel van liefde en veiligheid te geven. Maar het meisje van wie ik meer hield dan van wie dan ook ter wereld, verraste me op haar achttiende verjaardag.
Mijn naam is Anna en ik ben opgegroeid in een weeshuis. Ik sliep op een kamer met zeven andere meisjes. Sommigen waren geadopteerd. Anderen hadden de leeftijdsgrens bereikt. Maar Lila en ik bleven beste vriendinnen.
We waren geen vrienden omdat we voor elkaar kozen; we waren vrienden omdat we elkaar steunden. We beloofden elkaar dat we ooit een gezin zouden stichten zoals in de films.
Meisjes die elkaars hand vasthouden | Bron: Unsplash
We bereikten allebei de leeftijdsgrens van 18. Lila kreeg een baan bij een callcenter. Ik ging aan de slag als serveerster in een restaurant dat de hele nacht open was. We deelden een klein studioappartement met een bonte verzameling meubels die we op rommelmarkten hadden gekocht en een badkamer zo klein dat je zijdelings op het toilet moest zitten. Maar het was de enige plek waar niemand ons kon vragen te vertrekken.
Drie jaar later kwam Lila terug van een feestje.
