Léa, Camille en Théo kwamen een voor een binnen, met een beleefde glimlach op hun gezicht en cadeautjes in hun handen. Van buitenaf leek alles normaal. Maar eenmaal gezeten, merkte ik dat ze alle drie in hun eigen wereld verkeerden, gehaast, bijna afgeleid. We hadden nog maar net een paar woorden gewisseld of ik zag ze al op de klok kijken. Ze hadden hun drankjes nog niet eens op en hadden het er al over om te vertrekken.
Ik stond erop dat ze in ieder geval bleven tot de taart klaar was – tot hij helemaal gebakken was. Ze stemden toe, maar ik merkte dat het niet uit enthousiasme was. Wat het avondeten betreft, daar hebben we zelfs niet van geproefd: mijn man en ik hebben de restjes dagenlang opgegeten.
De last van de stilte tussen broers en zussen
Wat me het meest bedroeft, is niet alleen hun plotselinge vertrek. Het is de nieuwe afstand die tussen hen is ontstaan. Léa en Camille, ooit onafscheidelijk, spreken elkaar nu nauwelijks meer. Hun hechte band is met de tijd verzwakt, zonder dat er een ruzie is geweest, gewoon een soort onzichtbare muur. Théo lijkt in een parallel universum te leven, te druk om te blijven hangen.
Toen ik ze die dag observeerde, realiseerde ik me dat ze allemaal in hun eigen wereldje leefden, zonder echt te proberen daaruit te breken. Hoe waren we hier terechtgekomen? Mijn man en ik deden er alles aan om ze een hechte familie te bieden. We hielpen ze financieel, steunden hun projecten en waren er voor ze zonder ons ooit te veel te bemoeien. Waar is het misgegaan?
Onverwachte tranen
Toen de auto’s de oprit verlieten, barstte de stoere façade van mijn man open. Hij, die zijn hele leven zonder klagen zijn verantwoordelijkheden had gedragen, had tranen in zijn ogen. Zijn verdriet, ingetogen maar voelbaar, raakte me diep. Deze man, die alles voor zijn kinderen had gegeven, verdiende deze leegte niet, dit gevoel er niet meer echt toe te doen.
