We stonden een paar momenten zwijgend in de hal, alsof we net een waarheid hadden begrepen die we lange tijd hadden ontkend: onze kinderen weten niet meer hoe ze tijd met elkaar moeten doorbrengen. En indirect weten ze ook niet meer hoe ze tijd met ons moeten doorbrengen.
Hoe kunnen we de spanning die is ontstaan, weer aanwakkeren?
Sinds die noodlottige zondag heb ik de situatie steeds opnieuw overdacht. Wat als we, in plaats van iemand de schuld te geven, een nieuwe manier zouden ontdekken om als gezin samen te zijn? Misschien hebben onze kinderen, verstrikt in de hectiek van hun volwassen leven, nooit beseft hoeveel deze momenten voor ons betekenen. Misschien hebben ze behoefte aan simpelere, spontanere, minder formele bijeenkomsten dan een groot, georganiseerd diner.
Kleine, spontane brunches, één-op-één bezoekjes, telefoontjes zonder specifieke reden… Zoveel kleine manieren om de band te behouden zonder druk. En wie weet, misschien blazen deze nieuwe gewoontes wel banden nieuw leven in waarvan ik dacht dat ze verloren waren.
Ondanks de teleurstelling van deze verkorte zondag, weiger ik de hoop op te geven dat ons gezin weer bij elkaar kan komen. De banden verzwakken soms, maar ze verdwijnen niet: ze wachten erop om opnieuw, voorzichtig en geduldig, te worden opgebouwd.
En ik wil geloven dat onze kinderen vroeg of laat zullen begrijpen dat een paar uur samen veel meer waard zijn dan alle cadeaus ter wereld, een ware familiewaarde .
