Er zijn dagen dat de stilte in huis zwaarder weegt dan normaal. Die zondag, terwijl ik het avondeten voor de verjaardag van mijn man klaarmaakte, voelde ik al een lichte onrust, een vaag voorgevoel dat er iets mis was in ons gezin. Toen we allemaal onder hetzelfde dak woonden, barstte er onverwacht gelach los in de gang. Nu heeft elk van onze drie kinderen zijn eigen leven, zijn eigen appartement, zijn eigen ritme… en onze grote kamers galmen vaak te hard. Toch had ik goede hoop dat deze verjaardagsmaaltijd een gelegenheid zou zijn om eindelijk weer contact met elkaar te maken, zoals vroeger.
Een diner dat ons juist dichter bij elkaar had moeten brengen.
Ik was vroeg opgestaan, gemotiveerd en vastbesloten om van deze dag een klein moment van geluk te maken. Twee taarten in de oven, sudderende gerechten, onze grote tafel zorgvuldig gedekt… Ik wilde een warme sfeer creëren, een toevluchtsoord waar onze kinderen konden ontspannen, lachen en misschien zelfs over hun leven konden vertellen.
