Ik ging mijn vrouw en pasgeboren tweeling ophalen uit het ziekenhuis, maar ik trof alleen de baby’s en een briefje aan.
« Ik heb hem alleen maar proberen te helpen! » Haar stem brak, de tranen stroomden over haar wangen.
Ik kon haar woorden niet langer vertrouwen. Wat er tussen hen was gebeurd, had Suzie ertoe gedreven te vertrekken. En nu was het aan mij om de brokken te lijmen.
Een man die een tweeling draagt in een huis | Bron: Midjourney
Die avond, nadat ik Callie en Jessica in hun wiegje had gelegd, ging ik aan de keukentafel zitten, de rekening in de ene hand en een whisky in de andere. De protesten van mijn moeder galmden in mijn oren, maar ik kon niet toestaan dat ze de vraag die maar door mijn hoofd bleef spoken, overstemden: Wat heb je gedaan, mam?
Ik dacht terug aan onze familiebijeenkomsten en de kleine tirades die mijn moeder altijd tegen Suzie hield. Suzie had ze weggelachen, maar ik zag nu, te laat, hoeveel pijn ze haar moeten hebben gedaan.
Ik begon te graven, letterlijk en figuurlijk.
Een man die in een kast aan het rommelen is | Bron: Midjourney
Mijn verdriet en verlangen naar mijn overleden vrouw werden intenser toen ik haar spullen doorzocht. Ik vond haar sieradendoos in de kast en legde die opzij, waarna ik een stukje papier onder het deksel zag liggen.
Toen ik het opende, vond ik een brief aan Suzie, geschreven in het handschrift van mijn moeder. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik de brief las:
« Suzie, je zult nooit goed genoeg zijn voor mijn zoon. Je hebt hem in de val gelokt met deze zwangerschap, maar denk geen seconde dat je me kunt bedriegen. Als je om hem geeft, ga dan weg voordat je zijn leven verpest. »
Een man die een brief leest | Bron: Midjourney
Mijn hand trilde toen ik de brief liet vallen. Dat was het. Dat was de reden waarom ze was vertrokken. Mijn moeder had achter mijn rug om kwaad over haar gesproken. Ik speelde elke interactie, elk moment dat ik voor onschuldig had gehouden, opnieuw af in mijn hoofd. Hoe blind was ik geweest?
