Ik ging mijn vrouw en pasgeboren tweeling ophalen uit het ziekenhuis, maar ik trof alleen de baby’s en een briefje aan.
Het was bijna middernacht, maar dat kon me niet schelen. Ik ging naar de logeerkamer en klopte op de deur tot mama open deed.
‘Hoe kon je dat doen?’ Ik hield de brief voor haar neus. ‘Al die tijd dacht ik dat je gewoon bazig was, maar nee, je hebt Suzie jarenlang gepest, hè?’
Een boze man met een brief in zijn hand | Bron: Midjourney
Haar gezicht werd bleek toen ze de brief las. « Welnu, luister eens naar me— »
« Nee! » onderbrak ik hem. « Luister je wel? Suzie is weggegaan door jou. Omdat jij haar het gevoel gaf dat ze nutteloos was. En nu is ze weg, en zit ik hier in mijn eentje twee baby’s op te voeden. »
‘Ik wilde je alleen maar beschermen,’ fluisterde ze. ‘Ze was niet goed genoeg—’
« Zij is de moeder van mijn tweeling! Jij hebt niet het recht om te bepalen wie goed genoeg is voor mij of voor hen. Het is voorbij, mam. Pak je spullen. Ga weg. »
Een man wijst naar iemand die op een fiets rijdt. Bron: Midjourney
Haar tranen stroomden nu onophoudelijk. « Je meent het niet. »
‘Ik meen het,’ zei ik, zo koud als staal.
Ze opende haar mond om tegenspraak te bieden, maar hield zich in. Mijn blik moet haar hebben laten zien dat ik niet blufte. Een uur later vertrok ze, haar auto verdween in de verte.
De weken die volgden waren een absolute hel.
Een man met zijn hoofd in zijn handen | Bron: Midjourney
Tussen slapeloze nachten, vieze luiers en onophoudelijk gehuil (soms van de baby’s, soms van mij) had ik nauwelijks tijd om na te denken.
Maar elk stil moment bracht Suzie weer in mijn gedachten. Ik nam contact op met haar vrienden en familie, in de hoop iets te weten te komen over waar ze was. Niemand had iets van haar gehoord. Maar één van hen, Sara, haar vriendin van de universiteit, aarzelde even voordat ze iets zei.
