Ik ging mijn vrouw en pasgeboren tweeling ophalen uit het ziekenhuis, maar ik trof alleen de baby’s en een briefje aan.
Ik schudde mijn hoofd. « Ze zei niets… ze heeft me alleen dit briefje achtergelaten. »
Ik verliet het ziekenhuis, verdwaasd, met mijn dochters in mijn armen en het verfrommelde briefje in mijn vuist.
Een bezorgde man verlaat een ziekenhuis | Bron: Midjourney
Suzie was weg. Mijn vrouw, mijn partner, de vrouw die ik dacht te kennen, was zonder een woord van waarschuwing verdwenen. Ik had alleen nog twee kleine meisjes, mijn verbroken plannen en dit verontrustende bericht.
Toen ik de oprit opreed, stond mijn moeder, Mandy, stralend op de veranda te wachten met een schaal in haar hand. De geur van aardappelen met kaas kwam me tegemoet, maar het deed niets om de storm die in me woedde te kalmeren.
« Oh, laat me mijn kleindochters eens zien! » riep ze uit, terwijl ze het bord opzij schoof en naar me toe snelde. « Ze zijn prachtig, Ben, echt prachtig. »
Een opgewonden vrouw | Bron: Midjourney
Ik deed een stap achteruit en hield me beschermend vast aan het autostoeltje. « Nog niet, mam. »
Zijn gezicht betrok, verwarring fronste zijn wenkbrauwen. « Wat is er aan de hand? »
Ik schoof het briefje in haar richting. « Dat is nou juist het probleem! Wat heb je Suzie aangedaan? »
Haar glimlach verdween en met trillende vingers pakte ze het briefje op. Haar lichtblauwe ogen speurden de woorden af en even leek ze op het punt te staan flauw te vallen.
Een vrouw die een briefje leest | Bron: Midjourney
‘Nou, ik weet niet wat het is,’ antwoordde moeder. ‘Ze is… ze is altijd al emotioneel geweest. Misschien is ze—’
« Lieg niet tegen me! » De woorden spatten eruit, mijn stem weergalmend tegen de muren van de veranda. « Je hebt nooit van haar gehouden. Je vond altijd wel een manier om haar in diskrediet te brengen, om haar te bekritiseren— »
