Ik ging mijn vrouw en pasgeboren tweeling ophalen uit het ziekenhuis, maar ik trof alleen de baby’s en een briefje aan.
De wereld vervaagde toen ik het herlas. En ik las het steeds opnieuw. De woorden veranderden niet, werden niet minder verschrikkelijk. Een ijzige rilling liep over mijn rug en versteende me.
Een man die een briefje leest | Bron: Midjourney
Wat bedoelde ze? Waarom zou ze… nee. Dat is onmogelijk. Suzie was gelukkig. Ze was gelukkig geweest. Toch?
Een verpleegster met een klembord kwam de kamer binnen. « Goedemorgen meneer, hier is het ontslagformulier -«
‘Waar is mijn vrouw?’, onderbrak ik haar.
De verpleegster aarzelde en beet op haar lip. « Ze is vanochtend vertrokken. Ze zei dat u het wist. »
Een verpleegkundige met een klembord | Bron: Pexels
‘Zij… waar is ze gebleven?’ stamelde ik tegen de verpleegster, terwijl ik het briefje omhoog hield. ‘Heeft ze nog iets anders gezegd? Was ze overstuur?’
De verpleegster fronste haar wenkbrauwen. « Ze leek in orde. Gewoon… discreet. Bedoel je dat je het niet wist? »
