Toen ik in het ziekenhuis aankwam om mijn vrouw en pasgeboren tweeling op te halen, werd ik geconfronteerd met een hartverscheurend verlies: Suzie was er niet meer, ze had alleen een raadselachtig briefje achtergelaten. Terwijl ik voor de baby’s zorgde en tegelijkertijd de waarheid probeerde te achterhalen, ontdekte ik de duistere geheimen die mijn gezin uit elkaar hadden gerukt.
Tijdens de rit naar het ziekenhuis zwaaiden er ballonnen naast me op de passagiersstoel. Ik kon mijn glimlach niet bedwingen. Vandaag bracht ik mijn dochters naar huis!
Een man die een auto bestuurt | Bron: Midjourney
Ik kon niet wachten om Suzie’s gezicht te zien oplichten toen ze de babykamer zag, het avondeten dat ik had klaargemaakt, de foto’s die ik had ingelijst voor op de schoorsteenmantel. Ze verdiende die vreugde na negen lange maanden van rugpijn, ochtendmisselijkheid en een eindeloze stroom van meningen van mijn dominante moeder.
Het was de bekroning van al mijn dromen voor ons.
Ik groette de verpleegkundigen terwijl ik me haastte naar Suzie’s kamer. Maar toen ik de drempel overstapte, verstijfde ik van verbazing.
Een man met ballonnen | Bron: Midjourney
Mijn dochters lagen te slapen in hun wiegjes, maar Suzie was er niet meer. Ik dacht dat ze even een frisse neus was gaan halen, maar toen zag ik het briefje. Ik verscheurde het, mijn handen trilden.
« Tot ziens. Zorg goed voor ze. Vraag je moeder waarom ze me dit heeft aangedaan. »
