De tijd bracht ons verder – de middelbare school, de hogere school, nieuwe vrienden, nieuwe paden.
We groeiden vanzelf uit elkaar. Toch dacht ik zo nu en dan aan haar en vroeg ik me af waar het leven haar naartoe had geleid.
Twaalf jaar later lichtte mijn telefoon op met een onbekend nummer. Toen ik opnam, noemde een warme, vertrouwde stem mijn naam.
Het was zij. Ze zei dat ze naar me op zoek was geweest – niet voor iets dramatisch, maar gewoon om me te bedanken.
Terwijl ze sprak, voelde ik een beklemmend gevoel op mijn borst. Ze vertelde me dat haar familie destijds in stilte had geworsteld. Die gezamenlijke lunches waren niet zomaar maaltijden – het waren herinneringen dat iemand haar zag. Dat ze ertoe deed. Dat ze niet onzichtbaar was.
‘Je gaf me niet alleen eten,’ zei ze zachtjes. ‘Je gaf me het gevoel dat er voor me gezorgd werd.’
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
