Een oudere man kwam binnen, leunend op een kruk, gevolgd door een klein, attent hondje. Hij bestudeerde de menukaart lange tijd voordat hij, bijna beschaamd, het goedkoopste gerecht bestelde. Léa merkte op dat hij zorgvuldig zijn muntjes telde.
Er was iets in haar dat zachter werd.
Een maaltijd, en veel meer dan dat.
Ze zette hem bij het raam neer en kookte zoals altijd. Langzaam. Zorgvuldig. Ze praatten. Eerst over onbeduidende dingen, daarna over diepere zaken. Léa verraste zichzelf door hem haar verhaal toe te vertrouwen, over haar grootvader, haar dochter, de vermoeidheid van het altijd sterk moeten zijn.
De man onderbrak niets. Hij probeerde niets op te lossen. Hij luisterde gewoon.
