Toen hij wilde afrekenen, legde Léa haar hand op de zijne. De maaltijd was van het huis. Hij knikte, raakte haar hand aan en bedankte haar met een stem vol dankbaarheid voordat hij wegging.
Het bericht van de volgende dag
De volgende ochtend werd er een envelop op de restaurantdeur geplakt. Daarin zat de rekening… en een handgeschreven brief, simpelweg ondertekend met: Marcel.
Hij sprak over zijn overleden vrouw, de stilte van zijn dagen en wat deze onbevooroordeelde ontvangst hem had gebracht. Deze aandacht, schreef hij, had hem veel meer gegeven dan alleen de maaltijd.
Léa hing de brief bij de kassa. Haar handen trilden, maar er kwam eindelijk iets tot rust in haar.
Toen de makelaar terugbelde, weigerde ze.
Sommige plekken overleven niet dankzij geld, maar dankzij gedeelde momenten , en soms is een gebaar van vriendelijkheid genoeg om ons eraan te herinneren dat alles nog niet verloren is.
