Na zijn dood nam Léa zonder aarzeling de zaak over. Ondanks de waarschuwingen, ondanks de cijfers. Dit restaurant was een levende schakel met wat ze liefhad, met wat haar ooit kracht had gegeven.
Maar de jaren vergingen, de buurt veranderde. De huren stegen, klanten werden schaarser. Grote ketens vervingen de oude gewoontes. Léa begon alleen te werken, steeds langere uren, haar vermoeidheid negerend en de rekeningen zich laten opstapelen. Totdat ze op een dag een makelaar inschakelde. Meer uit uitputting dan uit vrije wil.
Een avond als een afscheid.
De dag voor de ondertekening was het restaurant bijna leeg. Léa veegde de al schone toonbank af, alsof ze elk detail in haar geheugen wilde prenten. De lampen zoemden zachtjes. Ze bleef er nog even, niet in staat om weg te gaan.
Toen ging de deurbel.
