Soms lijkt het leven aan de oppervlakte kalm, maar vanbinnen leeg. Precies zo zou Léa haar dagelijks leven omschrijven. Stille ochtenden, dagen die in elkaar overlopen en dat aanhoudende gevoel dat er iets essentieels ontbreekt, zonder dat ze precies weet hoe ze het moet benoemen.
Léa woont alleen in een klein huisje aan de rand van de stad. Een huis vol verstillte herinneringen. Haar man is stilletjes vertrokken, verteerd door verdriet waar ze beiden niet mee in het reine konden komen. De kamer van hun dochter is onveranderd gebleven. Het bed perfect opgemaakt, de boeken netjes geordend. Het is niet langer een kamer, maar een stille belofte die Léa nooit heeft durven verbreken.
Zijn laatste toevluchtsoord: het restaurant van zijn grootvader.
De enige plek waar Léa zich nog thuis voelt, is het kleine restaurantje dat ze van haar grootvader Marcel heeft geërfd. Een bescheiden zaak, een beetje verweerd door de tijd, met afgebladderde kopjes en een ongelijkmatige vloer. Niets bijzonders, maar wel een warme sfeer. Marcel zei altijd dat eten niet alleen om de honger gaat, maar ook om voor anderen te zorgen.
