« Hij dacht er niet over na, » zei hij uiteindelijk. « Hij hielp gewoon. Hij maakte er geen punt van. Hij zag me gewoon. »
« Het leek alsof je iemand nodig had die je steunde. »
‘Ik heb de afgelopen jaren gedaan alsof ik niets had,’ vervolgde hij. ‘Niet om anderen voor de gek te houden, Ariel. Maar om te zien hoe mensen zijn als ze niets terug verwachten. Om te zien of er nog iets goeds in de wereld is. Wat je voor me hebt gedaan… en die chocolade…’
Zijn stem stokte en hij keek naar Martha.
‘Gaat het wel goed met je?’ vroeg ik voorzichtig. ‘Ik ben verpleegkundige. Vertel me wat er pijn doet. Misschien kan ik je helpen.’
‘Het is tijd,’ antwoordde hij zachtjes. ‘Het gaat goed met me. Het is alleen… het is mijn tijd, schat.’
Martha greep in haar tas en haalde er een kleine envelop uit. Ze legde die in de hand van haar grootvader, die hem vervolgens, met trillende vingers, naar mij uitreikte.
‘Dit is voor jou,’ zei hij. ‘Geen addertjes onder het gras, geen addertjes onder het gras. Gewoon… wat ik kan geven.’
Ik opende het niet meteen. Iets zei me dat dit niet het moment was voor snelle reacties. Ik knikte en kneep in zijn hand. Ik hield hem vast tot hij langzaam slap werd onder mijn vingers.
Ik ben bij hem gebleven tot de ambulance arriveerde. Ik had de tests zelf kunnen doen, maar de wet staat toe dat ik iemand buiten een ziekenhuis niet dood verklaar.
De ambulancebroeders werkten in stilte. Ze controleerden zijn pols, maakten aantekeningen en vouwden vervolgens voorzichtig de deken weer over hem heen. Ik stond bij het raam, met mijn handen ineengeklemd, en probeerde te bevatten wat er was gebeurd zonder volledig in te storten.
Toen ze het tijdstip van overlijden bekendmaakten, klonk het zo kil, alsof het slechts een gegeven was. Het paste niet bij de man die me een paar minuten eerder nog een envelop had overhandigd.
Ik liep naar hem toe en raakte zijn hand nog een laatste keer voorzichtig aan.
‘Dank je wel, Dalton,’ fluisterde ik.
