Ik betaalde de boodschappen van een bejaarde man – twee dagen later stond er een vrouw aan mijn deur met haar laatste verzoek.
‘Hoe gaat het met Glenda?’ vroeg ik. Mijn stem was heser dan ik had gedacht.
Hij keek op en zijn gezicht lichtte op alsof ik het eerste goede nieuws van de dag was.
‘Het gaat al veel beter met hem, Ariel,’ zei ze. ‘Hij heeft het erover gehad hoe voorzichtig je met hem bent geweest na de operatie. Hij zegt dat je magische handen hebt.’
‘Hij vond alleen de pudding lekker die ik voor hem had meegenomen,’ lachte ik.
« En de meisjes? »
« Ze ruziën nog steeds over wie de kat mag voeren. Celia is ergens in haar kast bezig met een schimmelexperiment voor haar biologieproject, en Ara baalt ervan dat hun team de finale niet heeft gehaald. Dus… we redden ons wel. »
Hij glimlachte, bracht een speelse militaire groet en ging vervolgens weer aan het werk. Ik liep naar de voorste rij en haalde die dag voor het eerst echt diep adem.
De winkel was bomvol; het was donderdagavond, de spits, en mensen leken hun manieren te vergeten. Auto’s gierden, een peuter schreeuwde naar de ontbijtgranen en iemand probeerde via de luidspreker verse gegrilde kip te verkopen.
Een oudere man stond voor me bij de snelle kassa.
