Ik adopteerde een meisje met het syndroom van Down dat niemand wilde hebben, vlak nadat ik 11 Rolls-Royces voor mijn veranda zag parkeren.
« Ik neem haar mee, » herhaalde ik.
Ze staarde me lange tijd aan, alsof ze wachtte tot ik het terugnam. Maar dat deed ik niet.
Het voelde alsof er licht werd gebracht in een huis waar al jaren geen zonlicht meer was geweest toen we de baby mee naar huis namen. Maar niet iedereen zag het zo.
Een close-up van een baby die in een wiegje slaapt | Bron: Pexels
De buren begonnen te fluisteren. Ik betrapte ze erop dat ze door hun gordijnen gluurden, alsof ze naar een soort rariteitenkabinet keken.
‘Die gekke weduwe,’ hoorde ik mevrouw Caldwell op een dag mompelen terwijl ze haar begonia’s water gaf. ‘Eerst al die dieren, en nu heeft ze ook nog een gehandicapte baby?’
Kevin kwam drie dagen later opdagen, met een gezicht rood van woede.
