Ik adopteerde een meisje met het syndroom van Down dat niemand wilde hebben, vlak nadat ik 11 Rolls-Royces voor mijn veranda zag parkeren.
Toen Joseph stierf, sloeg de stilte in als een denderende trein. Na bijna vijftig jaar huwelijk kun je je op zo’n leegte niet echt voorbereiden. Zonder hem klonk zelfs het tikken van de klok aan de muur te luid. Hij was mijn kompas, mijn steun en toeverlaat, de man die er altijd voor zorgde dat de koffiepot vol was en die eraan dacht om benzine in mijn auto te doen als ik het zelf vergat.
Een ouder echtpaar zit op de bank | Bron: Pexels
De nacht na zijn begrafenis zat ik op de rand van ons bed, zijn flanellen overhemd vasthoudend, dat nog vaag naar aftershave en pepermunt rook. Ik huilde niet veel. Ik staarde alleen maar naar de plek aan de muur waar zijn jas had gehangen. Ik weet niet waarom, maar het huis voelde alsof het zijn adem had uitgeblazen en leeg was geworden.
