Ik adopteerde een klein meisje met het syndroom van Down dat niemand anders wilde hebben; een paar dagen later zag ik elf Rolls-Royces voor mijn veranda geparkeerd staan.
Binnen in het huis presenteerden de advocaten de verschillende opties. Een van hen toonde een set bouwtekeningen en foto’s van het pand. Het landhuis had 22 kamers, marmeren vloeren, prachtig aangelegde tuinen, een zwembad en personeelsvertrekken. Dit alles was Clara’s eigendom op grond van geboorte.
« Jij en Clara kunnen er meteen intrekken, » zei een van hen. « We kunnen jullie helpen met het inhuren van personeel: kindermeisjes, verpleegkundigen en een huishoudmanager. Jullie kunnen haar in alle comfort en veiligheid opvoeden. »
Even liet ik mijn fantasie de vrije loop. Kroonluchters. Een kinderkamer met gouden accenten. Een vleugel in de woonkamer. Een fulltime chef-kok die kleine hartvormige pannenkoekjes bakt.
Elegante kerstversiering op een vleugel | Bron: Pexels
Op dat moment bewoog Clara zich in mijn armen en liet dat kleine jammerende geluidje horen dat ze altijd maakte als ze het koud had. Ik keek naar haar en op dat moment verkruimelde de fantasie als oud brood.
Het was geen liefde. Het was geld dat de leegte probeerde te vullen.
« Nee, » zei ik, terwijl ik Clara zachtjes op haar rug klopte.
De advocaten knipperden met hun ogen. « Mevrouw? »
« Ik voed haar niet op in een fluwelen kooi. Ik heb haar niet in huis genomen om haar als een trofee te poetsen. Ik heb haar in huis genomen omdat niemand anders dat wilde. »
Ik haalde diep adem en ging rechter staan dan ik in maanden had gedaan.
« Verkoop het landhuis. Verkoop de auto’s. Alles. »
Zwart-witfoto van het interieur van een gebouw | Bron: Pexels
» Meer… «
« Ik weet wat ik gezegd heb. »
Dat is wat we gedaan hebben.
En met elke cent die ik verdiende, bouwde ik twee dingen die er echt toe deden.
De Clara Foundation, vernoemd naar haar, zou therapie, onderwijs en beurzen aanbieden aan kinderen met het syndroom van Down. Ik wilde ervoor zorgen dat geen enkel kind zoals Clara ooit nog te horen zou krijgen dat het « te moeilijk » was.
Toen bouwde ik eindelijk het dierenasiel waar ik altijd van had gedroomd. Het was niet luxueus, maar het was warm, met open velden en ruimte voor zwerfdieren die niemand wilde hebben. Mijn huis bleef hetzelfde, maar stond nu naast een lange schuur vol met geredde honden, blinde katten en kippen met één poot.
Honden in een dierenasiel | Bron: Pexels
Mensen noemden me roekeloos. Onverantwoordelijk. « Je had alles kunnen hebben, » snauwde een vrouw me toe in de supermarkt. « Je verpest haar toekomst. »
Maar eerlijk gezegd had ik me nog nooit zo levend gevoeld.
Clara groeide op in een huis vol bont, gelach en het constante geroezemoes van muziek en gepraat. Ze was een lastig kind, nieuwsgierig, enorm creatief en zo koppig dat zelfs een ezel er van zou blozen.
« Clara, nee! Katten hebben geen glitter nodig! » riep ik, terwijl ze voorbij trippelde en er een spoor van glitter van haar kleine pootjes viel.
Ze beschilderde elk oppervlak dat ze kon bereiken: de muren, de meubels en zelfs de keukentegels. Maar het allerliefste vond ze het om achter de piano te zitten en haar eigen liedjes te zingen, luid en duidelijk, altijd vals, maar met heel haar hart.
Een meisje met het syndroom van Down schildert | Bron: Freepik
De dokters vertelden me dat ze misschien nooit vloeiend zou leren spreken of haar emoties onder controle zou krijgen. Maar Clara heeft hen allemaal het tegendeel bewezen.
Ze ging naar school, maakte vrienden en kwam zelfs in de problemen omdat ze op zevenjarige leeftijd een jongen in de bibliotheek kuste.
Op tienjarige leeftijd stond ze op het podium van een evenement van de Clara Foundation, met een trillende microfoon in haar handen, en zei duidelijk: « Mijn oma zegt dat ik alles kan. En ik geloof haar. »
