Ik adopteerde een klein meisje met het syndroom van Down dat niemand anders wilde hebben; een paar dagen later zag ik elf Rolls-Royces voor mijn veranda geparkeerd staan.

Ik heb die nacht zo veel gehuild dat ik bijna door een van onze vrijwilligers werd meegesleurd.

De jaren vlogen voorbij, sneller dan ik had gewild. Clara groeide uit tot een lange, elegante vrouw met donkere ogen en een glimlach die elke slechte dag kon doen vergeten. Op haar 24e begon ze fulltime te werken in het dierenasiel. Ze maakte de kennels schoon, gaf de kittens de fles en hield een notitieboekje bij met gedetailleerde beschrijvingen van de eigenaardigheden en stemmingen van elk dier.

Op een middag kwam ze de keuken binnen, met knalrode wangen.

« Er is een nieuwe vrijwilliger, oma. Hij heet Evan. »

Ik trok mijn wenkbrauw op. « Is dat de reden waarom je plotseling je haar borstelt en parfum opdoet voordat je naar de stal gaat? »

Ze lachte en gooide een kussen naar me.

Evan had ook het syndroom van Down. Hij was kalm, bedachtzaam en bezat een zachtaardig geduld dat een tegenwicht bood aan Clara’s wervelwind aan energie. Hij tekende dieren in een klein notitieboekje en bewaarde snoepjes in zijn zak om met de honden te delen.

Ik zag hoe ze langzaam verliefd werden. Teder. Zoals alle goede liefde begint.

Op een avond stond Evan plotseling voor mijn deur, zijn overhemd netjes opgetrokken en zijn handpalmen bezweet.

‘Mevrouw Walker,’ zei hij nerveus. ‘Ik hou van haar. Ik wil voor haar zorgen. Altijd. Mag dat?’

Ik liep naar hem toe en sloeg mijn armen om hem heen.

« Ja, Evan. Duizendmaal ja. »

Afgelopen zomer is Clara in de tuin achter ons heiligdom getrouwd.

Ze droeg een eenvoudige witte jurk met kanten mouwen en een madeliefjeskrans in haar haar. Katten liepen vrij rond tussen de gasten. Evan stond stralend bij het altaar in een blauw pak en sneakers.

Haar broer Kevin kwam niet. Laura ook niet. Ze stuurden een kaartje, en dat was voor mij genoeg om het achter me te laten.