Dertien jaar geleden werd ik vader van een klein meisje dat in één vreselijke nacht alles verloor. Ik bouwde mijn leven om haar heen en hield van haar als mijn eigen dochter. Toen liet mijn vriendin me iets zien dat me volledig kapotmaakte, en ik moest kiezen tussen de vrouw met wie ik wilde trouwen en de dochter die ik had opgevoed.
De nacht dat Avery in mijn leven kwam, was ik 26 jaar oud en werkte ik de nachtdienst op de spoedeisende hulp. Ik was zes maanden eerder afgestudeerd aan de medische faculteit en moest nog leren om kalm te blijven toen er om me heen chaos uitbrak.
Maar niets had me voorbereid op de ramp die kort na middernacht door die deuren voltrok.
Ik bouwde mijn leven om haar heen en hield van haar als van mijn eigen dochter.
Ik bouwde mijn leven om haar heen en hield van haar alsof ze mijn eigen kind was.
Twee brancards. Witte lakens waren al over de gezichten getrokken. Daarop lag een brancard met een driejarig meisje met grote, angstige ogen, dat de kamer afspeurde alsof ze iets vertrouwds zocht in een wereld die net was ingestort.
Haar ouders waren al overleden voordat de ambulance arriveerde.
Het was niet de bedoeling dat ik bij haar zou blijven. Maar toen de verpleegkundigen haar naar een rustigere kamer probeerden te brengen, klemde ze zich met al haar kracht aan mijn arm vast en weigerde ze los te laten. Ze hield me zo stevig vast dat ik haar pols door haar kleine vingertjes heen voelde kloppen.
Het was niet de bedoeling dat ik bij haar zou blijven.
