Veel ouders overschrijden deze grenzen met goede bedoelingen, in de overtuiging dat ze hun kinderen steunen. Maar als het gaat om het onderhouden van gezonde relaties met volwassen kinderen, is het effect van je daden belangrijker dan je intenties.
3. Stop met het constant bekritiseren van hun levenskeuzes, carrière, relaties of opvoeding.
Voortdurende kritiek leidt tot een omgeving waarin je volwassen kind elke interactie met je vreest. Zelfs wanneer het wordt gebracht onder het mom van « ik probeer alleen maar te helpen », zijn herhaalde negatieve opmerkingen over hun keuzes signalen van afkeuring van de persoon die ze zijn geworden.
In de ontwikkelingspsychologie stelde psycholoog Erik Erikson vast dat jongvolwassenen zich in de fase van ‘intimiteit versus isolatie’ bevinden, waarin ze hun identiteit los van hun gezin van herkomst ontwikkelen. Kritiek van ouders tijdens deze cruciale periode kan een diepgaande invloed hebben op hun zelfvertrouwen en zelfbeeld.
De wens om je kind te beschermen verdwijnt nooit helemaal. Maar leren je tong in bedwang te houden wanneer je in de verleiding komt om kritiek te uiten, vergt oefening en zelfinzicht. Voordat je ‘constructieve feedback’ geeft, vraag jezelf dan af: « Is dit echt nodig? Hebben ze om mijn mening gevraagd? »
Volwassenen weten over het algemeen wel wanneer ze een fout hebben gemaakt. Jouw rol verschuift van het voorkomen van fouten naar het bieden van ondersteuning wanneer daarom wordt gevraagd. Houd er rekening mee dat je kind leert en groeit door zijn of haar eigen ervaringen, ook de moeilijke.
4. Stop met het afwijzen of ongeldig verklaren van hun gevoelens en ervaringen.
De emoties van je volwassen kind verdienen erkenning, zelfs als je ze niet volledig begrijpt of ermee eens bent. Emotionele invalidatie vindt plaats wanneer je hun gevoelens bagatelliseert of afwijst met opmerkingen als « je overdrijft » of « je zou je zo niet moeten voelen ».
De gevolgen van het negeren van emoties kunnen ingrijpend zijn. Wanneer je de emoties van je kind negeert, geef je de boodschap dat hun innerlijke ervaring er niet toe doet. Na verloop van tijd ondermijnt dit het vertrouwen en creëert het emotionele afstand die uiteindelijk kan leiden tot een complete breuk.
Daarentegen kunnen bevestigende reacties bijvoorbeeld klinken als: « Ik merk dat dit echt belangrijk voor je is » of « Ik begrijp het misschien niet helemaal, maar ik geloof je als je zegt dat je pijn hebt. » Dit soort uitspraken bevorderen verbinding en begrip, waardoor de relatie versterkt wordt in plaats van verdeeld.
Veel ouders ontkennen onbedoeld de gevoelens van hun kind, vooral wanneer die gevoelens ongemak veroorzaken of langgekoesterde familieopvattingen ter discussie stellen. Om dit patroon bij jezelf te herkennen, is eerlijkheid nodig en de bereidheid om te luisteren zonder meteen in de verdediging te schieten of de gevoelens af te wijzen.
5. Stop met alles om jezelf/je eigen behoeften te laten draaien.
Door je alleen te richten op je eigen ervaringen, problemen en perspectieven, geef je je volwassen kind het signaal dat de relatie er vooral is om aan jouw behoeften te voldoen, en niet als een evenwichtige uitwisseling tussen twee volwassenen.
Dit patroon komt vaak naar voren in gesprekken die steeds weer terugkomen op jouw interesses, problemen of meningen, ongeacht welk onderwerp je kind aansnijdt. Hoewel het delen van je leven prima is, zorgt het monopoliseren van elke interactie voor een eenzijdige dynamiek.
