Veel ouders beseffen niet dat ze deze gewoonte hebben ontwikkeld. Let eens op hoe vaak je vragen stelt over het leven van je volwassen kind in vergelijking met hoe vaak je over jezelf praat. Let erop of je actief luistert of gewoon wacht tot je zelf aan de beurt bent om te spreken.
Voor een gezonde relatie is wederzijdsheid essentieel. Toon oprechte interesse in hun leven – hun werkuitdagingen, hobby’s, vriendschappen en dagelijkse ervaringen. Houd er rekening mee dat jouw rol nu meer die van klankbord is dan die van hoofdspreker.
6. Stop met hen te manipuleren met schuldgevoel, schaamte of emotionele chantage.
Manipulatief gedrag kan op korte termijn tot samenwerking leiden, maar het ondermijnt het vertrouwen op de lange termijn. Schuldgevoel opwekkende opmerkingen zoals « na alles wat ik voor je heb gedaan » of « ik zal wel weer alleen zijn » leggen emotionele druk op je volwassen kind – druk waartegen ze zich uiteindelijk zullen verzetten.
Emotionele chantage omvat vaak directe of subtiele dreigingen met afwijzing, straf of verbanning als je kind niet aan je verwachtingen voldoet. Dit kan de vorm aannemen van negeren, huilen om hun gedrag te beïnvloeden, of dreigen hen uit te sluiten van familiebijeenkomsten of zelfs van je testament.
Gezonde relaties tussen volwassenen zijn gebaseerd op vrijheid: de vrijheid om verbinding te kiezen in plaats van je ertoe gedwongen te voelen. Wanneer manipulatie je belangrijkste manier van communiceren wordt, geef je de boodschap af dat controle belangrijker voor je is dan echte intimiteit.
Open en eerlijke communicatie schept sterkere banden dan manipulatie ooit zou kunnen. Zeggen: « Ik mis je en zou graag snel wat tijd met je doorbrengen, » brengt je gevoelens oprecht over – zonder de emotionele lading van: « Je komt me nooit meer opzoeken; ik denk dat ik niet meer belangrijk voor je ben. »
7. Stop met onbuigzaam te zijn en erop te staan dat alles altijd op jouw manier moet gebeuren.
Flexibel zijn laat zien dat je de onafhankelijkheid en voorkeuren van je volwassen kind respecteert. Als je erop staat tradities, routines of manieren van doen precies zo te houden als ze altijd al zijn geweest, laat je weinig ruimte voor hun stem of keuzes.
Feestdagen kunnen met name spanningen veroorzaken wanneer ouders verwachten dat iedereen zich aan oude gewoonten houdt zonder rekening te houden met nieuwe omstandigheden, zoals de familie van de partner van hun kind, veranderende prioriteiten of andere verplichtingen. Deze weerstand tegen verandering geeft vaak de boodschap dat het behoud van traditie belangrijker is dan het in stand houden van de relatie.
Weigeren om compromissen te sluiten over kleine zaken – zoals waar te eten of hoe tijd samen door te brengen – kan wijzen op een bredere onwil om zich aan te passen. Na verloop van tijd kunnen volwassen kinderen zich terugtrekken in plaats van voortdurend te strijden om gehoord te worden.
Naarmate gezinnen veranderen, moeten ook hun tradities en verwachtingen veranderen. Denk na over welke gewoonten echt betekenis hebben en welke je alleen uit gewoonte in stand houdt. Openstaan voor nieuwe ideeën laat zien dat je de groei en individualiteit van je volwassen kind meer waardeert dan vasthouden aan het verleden.
8. Stop met het weigeren hun onafhankelijkheid en autonomie te erkennen.
Je volwassen kind heeft het recht om zijn of haar eigen beslissingen te nemen, zelfs beslissingen waar je het niet mee eens bent of die je zelf niet zou nemen. Als je deze fundamentele verschuiving van afhankelijk kind naar onafhankelijke volwassene weigert te erkennen, ontstaat er spanning die uiteindelijk tot vervreemding kan leiden.
