Peter zocht zijn toevlucht in de schuilplaats bij de rustplaats. De storm had de wegen urenlang geblokkeerd. Die dag kon hij het graf van Margaret niet bereiken. « Volgende keer, Maggie, » mompelde hij met een zucht.
Het volgende jaar was een van de moeilijkste uit zijn leven. Zijn gezondheid ging achteruit. Zijn pensioen daalde. De huur steeg. Hij verkocht geleidelijk zijn meest waardevolle bezittingen en sloeg soms maaltijden over. Toch spaarde hij genoeg voor een laatste bezoek aan Margaret.
Een jaar na de storm keerde Peter eindelijk terug naar de begraafplaats. De sneeuw dwarrelde zachtjes neer toen hij de witte roos op de grafsteen legde. « Ik ben moe, Maggie… maar ik heb mijn belofte gehouden. »
Een stem achter hem deed hem schrikken. « Pardon… bent u Peter? »
De man die daar stond, stelde zich voor: Mark. Hij legde uit dat iemand die Peter een jaar eerder had geholpen, hem wilde spreken. Lily.
Peter aarzelde even, maar stemde er toen mee in om mee te gaan. Ze stapten in een verwarmde SUV die hen naar een ziekenhuis bracht. Zijn angst nam toe, maar een verpleegster stelde hem meteen gerust.
« Ze is aan het bevallen, » zei ze met een glimlach. « Ze wilde dat je erbij was. »
Een uur later kwam Peter de kamer binnen.
Lily lag uitgeput maar stralend op bed. Naast haar stond Mark, nu haar man. In haar armen hield ze een pasgeboren baby, gewikkeld in een blauwe deken.
« Peter, » mompelde ze. « Dit is onze zoon. Hij draagt jouw voornaam. En Noah is zijn tweede naam. »
Peter hield zijn adem in. De tranen stroomden over zijn wangen.
« Dat had je niet hoeven doen… »
« Ja, » antwoordde Lily zachtjes. « Jij hebt ons gered. »
Ze bood aan hem de baby mee te laten nemen. Bevend stemde Peter toe. Het warme, kleine lijfje tegen zijn borst deed iets in hem smelten.
Lily vertelde hem hoe ze zich bij haar vriendin had aangesloten, een baan had gevonden en Mark had ontmoet. Hoe ze hem hadden gezocht met behulp van het kaartje dat hij hen had gegeven.
« We zouden graag zien dat u de grootvader van onze kinderen wordt, » zei Mark ernstig.
Peter was sprakeloos.
‘Zeg ja,’ fluisterde Lily. ‘Laat ons nu voor je zorgen.’
