De week daarop trok Peter bij hen in.
Een echt thuis. Gelach. Warme maaltijden. Overal speelgoed. Een leven dat hij niet meer had gehoord sinds Margarets dood.
Lily gaf hem elke ochtend een knuffel. Mark zorgde ervoor dat hij zijn medicijnen innam. De dokter legde uit dat de meeste van zijn problemen voortkwamen uit ondervoeding en stress – twee dingen die met aandacht en tijd behandeld konden worden.
Noah rende lachend door de woonkamer. De kleine Peter sliep ‘s middags vaak tegen de borst van zijn grootvader aan tijdens rustige momenten.
Op een avond, bij de open haard, zei Lily tegen hem: « Jij hebt ons een toekomst gegeven. Laten we je daar iets voor terugdoen. »
Peter veegde een traan weg. « Ik dacht dat ik alleen zou sterven. »
‘Je zult nooit meer alleen zijn,’ antwoordde ze.
Zijn gezondheid verbeterde geleidelijk. Zijn glimlach keerde terug. En elke avond, voordat hij in slaap viel, fluisterde hij: « Maggie… ik denk dat jij er iets mee te maken hebt. »
Door een vreemdeling te helpen een storm te overleven, had Peter veel meer gevonden dan alleen een doel in zijn leven: hij had een familie gevonden.
Denk je dat een simpele daad van vriendelijkheid iemands leven echt kan veranderen? Zou jij hetzelfde hebben gedaan als je in Peters plaats was geweest?
