« Ik zeg alleen maar dat als je het niet eens bent met hoe wij onze familiezaken regelen, je kunt vertrekken. »
Andere neven, nichten, tantes en ooms begonnen nu ook te mompelen, duidelijk ongemakkelijk met hoe de dingen zich ontwikkelden. Maar niemand anders zei iets. Niemand nam het voor me op. Toen besefte ik hoe alleen ik was. Deze mensen – mijn familie – hadden al lang geleden hun kant gekozen, en dat was niet de mijne.
‘Weet je wat?’ zei ik, mijn stem nu vastberadener. ‘Je hebt gelijk. Ik moet weggaan. Maar voordat ik ga, wil ik dat je dit moment onthoudt. Onthoud hoe je daar stond, zonder een woord te zeggen, terwijl ze me verscheurden. Onthoud hoe je zag hoe ze me buitensloten, me vernederden en me als vuil behandelden – en je deed niets.’
Tante Carol keek weg, een vleugje schuldgevoel verscheen op haar gezicht. Mijn oom Tom keek naar zijn schoenen. Mijn neven en nichten bewogen zich ongemakkelijk.
‘Emma,’ begon mijn grootmoeder.
« Het is oké, oma. Ik weet dat je het geprobeerd hebt. »
Ik keek Madison recht in de ogen. « Ik hoop dat je een fantastisch verjaardagsfeest hebt. Ik hoop dat het precies is zoals je ervan gedroomd hebt. En ik hoop dat je ooit zult beseffen wat je verloren hebt toen je besloot dat ik zelfs de meest elementaire menselijke waardigheid niet verdiende. »
Een flits van spijt of twijfel verscheen even op zijn gezicht. Maar hij verstijfde opnieuw.
« Hou op met het slachtoffer spelen. Je hebt er zelf om gevraagd. »
« Hoe dan? Door te bestaan? Door niet perfect genoeg te zijn? Door niet te voldoen aan de onmogelijke normen die je zelf hebt gesteld? »
« Door bitter en jaloers te zijn, » zei ze. « Je kunt er niet tegen dat ik een perfect leven heb, dus probeer je het te verpesten met je negativiteit. »
« Ik heb je altijd gesteund. »
« Je was passief-agressief en kritisch. »
« Ik was eerlijk. Als je niet tegen eerlijkheid kunt, is dat jouw probleem. »
Derek schraapte zijn keel. « Emma, ik denk dat je nu moet vertrekken. De spanning loopt te hoog op. »
« Ik ben het met je eens, » zei mijn vader. « Je hebt onze avond al lang genoeg verstoord. »
Ik wilde schreeuwen. Ik wilde iets gooien. Ik wilde alle pijn en woede die zich in de loop der jaren had opgebouwd, eruit gooien. Maar wat had het voor zin? Ze hadden in hun ogen al besloten wie ik was. Niets wat ik zei zou daar iets aan veranderen.
Madisons dochter, Kloe, baande zich een weg tussen de volwassenen door, met een nieuwsgierige blik in haar ogen. Ze was altijd al een beetje vreemd geweest: stil, observerend, te volwassen voor haar leeftijd.
« Hallo tante Emma, » zei ze zachtjes.
‘Hoi lieverd,’ antwoordde ik, terwijl ik ondanks de situatie probeerde te glimlachen.
Kloe kwam dichterbij en ik voelde haar kleine hand langs mijn zij strijken. Ik had mijn tas bij mijn voeten neergezet toen ik binnenkwam, en ik realiseerde me plotseling dat ze ernaast was gehurkt, met haar rug naar de kamer. Haar bewegingen waren snel en onopvallend. Niemand anders leek het te merken. Ze waren allemaal te gefocust op de confrontatie die zich tussen mij en mijn ouders afspeelde.
Kloe stond even later op, haar gezicht uitdrukkingsloos. Ze keerde zwijgend terug naar haar moeder. Een koude rilling liep over mijn rug. Wat had ze zojuist gedaan?
Mijn vader zette nog een stap in mijn richting. « Je moet nu vertrekken. »
‘Waarom was ik niet uitgenodigd?’ vroeg ik, mijn stem brak ondanks mijn beste pogingen. ‘Wat heb ik gedaan dat zo vreselijk was dat jullie er niet eens met me over wilden praten?’
‘Maak geen scène,’ siste Madison. ‘Deze avond moet van mij zijn.’
« Ik maak geen scène. Ik stel gewoon een legitieme vraag. »
Mijn moeder smeet het dienblad neer. « Wil je weten waarom? Omdat je, elke keer dat we je erbij betrekken, iedereen ongemakkelijk maakt met je negativiteit. Je bent altijd het slachtoffer, altijd aan het klagen over wat we niet voor je doen. We zijn het zat, Emma. We wilden een avond zonder jouw drama. »
De woorden kwamen aan als fysieke klappen. Om ons heen bekeken mensen hun schoenen, hun brillen, alles behalve mij.
‘Ik heb nooit om iets gevraagd,’ zei ik zachtjes. ‘Ik wilde alleen maar het gevoel hebben dat ik ertoe deed.’
‘Je bent alleen belangrijk als je het verdient,’ antwoordde mijn vader. ‘Madison heeft een leven opgebouwd. Ze heeft dingen bereikt. Ze heeft een gezin, een carrière. En jij, wat heb jij? Jij worstelt met je slechtbetaalde baan als grafisch ontwerper. Je woont in een piepklein studioappartement.’
De wreedheid in haar stem verstikte me. Het ging niet alleen om het feest. Het waren jaren van teleurstelling en oordeel die zich als een lopend vuur verspreidden.
Ik dook weg, greep mijn rugzak en gooide de schouderband over mijn schouder. Oké, ik kon vertrekken. Maar toen ik de band verstelde, voelde ik iets ongewoons tegen mijn rug drukken door de stof heen – iets wat er niet hoorde te zijn. Het bloed stolde in mijn aderen.
Kloe. Wat had ze in mijn tas gestopt?
Ik wierp een vluchtige blik op haar. Ze stond vlak bij Madison en staarde me aan met die overdreven intelligente ogen. Er zat iets berekenends in haar blik – iets wat niet helemaal paste bij een negenjarig meisje.
‘Ik ga ervandoor,’ zei ik. ‘Maar eerst moet ik even naar de wc.’
‘Nee,’ zei mijn moeder kortaf. ‘Je gaat nu weg.’
« Ik ga niet weg voordat ik naar de wc ben geweest. Tenzij je wilt dat ik een scène maak. »
Madison rolde met haar ogen. « O mijn God. Laat haar gewoon gaan, laat haar vertrekken. »
Ik liep snel door de gang naar de badkamer, deed de deur op slot en pakte meteen mijn tas. Mijn handen trilden toen ik hem opende. Daar, tussen mijn portemonnee en sleutels, lag een klein plastic zakje. Daarin zaten minstens twintig pillen – wit, rond, met markeringen die ik niet herkende, maar wel kon raden. Voorgeschreven medicijnen, misschien. Of iets ergers.
Mijn gedachten schoten alle kanten op. Waarom had Kloe dat in mijn tas gestopt? Ze was negen jaar oud. Waar zou ze dat vandaan hebben gehaald? Toen drong de waarheid als een donderslag bij heldere hemel tot me door. Het was een valstrik. Madison had haar dochter deze opdracht gegeven. Misschien waren ze van plan de politie te bellen en te zeggen dat ik drugs mee naar het familiefeest had genomen. Misschien waren ze van plan mijn tas in het openbaar te doorzoeken, om me voor iedereen te vernederen. De pure wreedheid ontnam me de adem – een kind hiervoor gebruiken, zoiets laags beramen.
Mijn eerste instinct was om de pillen weg te gooien – het bewijsmateriaal te vernietigen – en hen ermee te confronteren. Maar er schoot me een andere gedachte te binnen. Wat als ik de situatie omdraaide?
Ik pakte mijn telefoon en maakte een paar duidelijke foto’s van de pillen in het zakje, dat nog in mijn rugzak zat. Ik documenteerde alles: het tijdstip, de plaats, de inhoud. Daarna haalde ik het zakje voorzichtig uit mijn rugzak, met behulp van een tissue om geen vingerafdrukken achter te laten. Ik stopte het zakje in mijn jaszak en ging terug naar de woonkamer.
Het feest was hervat, hoewel de sfeer nog steeds duidelijk gespannen was. Madison praatte levendig met Derek, waarschijnlijk klagend over mij. Mijn vader schonk zijn glas bij. Mijn moeder was druk bezig met het eten in de keuken. Ik keek de kamer rond en zag Madisons jas – een crèmekleurige blazer die over de rugleuning van een eetkamerstoel hing. Kloe zat aan de andere kant van de kamer en werd vermaakt door mijn grootmoeder.
