« Luister, Emma, misschien was er een misverstand. Maar zomaar ongevraagd opdagen, maakt iedereen ongemakkelijk. »
‘Maak ik mensen ongemakkelijk?’ Ik keek de kamer rond. ‘Hoe denk je dat ik me voelde toen ik erachter kwam dat mijn hele familie een feestje had georganiseerd en samengespannen had om mij buiten te sluiten?’
Toen sprak mijn grootmoeder, haar oude stem trilde maar was duidelijk. « Jennifer, Richard, misschien heeft Emma wel gelijk. Het lijkt me echt wreed. »
Mijn moeder draaide zich naar haar om. « Mam, alsjeblieft. Je begrijpt de hele situatie niet. »
‘Leg het me dan uit,’ drong mijn grootmoeder aan. ‘Leg me uit waarom mijn kleindochter niet was uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van haar eigen zus.’
« Omdat ze zo vermoeiend is, » barstte Madison uit. « Bij elk familiefeestje vindt ze wel iets om kritiek op te leveren. Ze bekritiseert mijn opvoeding. Ze maakt passief-agressieve opmerkingen over mijn carrière. Ze doet alsof ze ergens recht op heeft, alleen maar omdat ze bestaat. »
De beschuldigingen kwamen hard aan. « Ik heb je opvoedingsstijl nooit bekritiseerd. »
‘Ja, dat klopt. Afgelopen kerst vertelde je Kloe dat ze haar speelgoed niet hoefde te delen als ze dat niet wilde, wat lijnrecht inging tegen wat ik haar net had verteld. Ik was haar juist aan het leren over lichamelijke autonomie – dat haar spullen van haar zijn en dat ze zelf mag beslissen.’
« Kijk, dat is precies waar ik het over heb, » vervolgde ze. « Je moet altijd gelijk hebben. Je moet me altijd in een kwaad daglicht stellen. »
Mijn handen balden zich tot vuisten. « Jij bent degene die zich nu niet goed voelt, Madison. Je gaf een feestje, nodigde iedereen uit en sloot je eigen zusje expres uit. Hoe kan dat nou niet wreed zijn? »
‘Het gaat om zelfbehoud,’ antwoordde ze. ‘We hebben recht op onze grenzen. We hebben het recht om te feesten zonder dat jij alle vreugde uit de kamer wegneemt.’
Mijn vader kwam dichterbij en drong mijn persoonlijke ruimte binnen. Zijn adem stonk naar alcohol. ‘Wil je het over vernedering hebben? Jij hebt dit gezin jarenlang vernederd. Je bent de staat uit gevlucht—’
« Ik ben niet weggegaan, ik ben overgestapt naar een community college omdat ik het me niet kon veroorloven— »
‘Je hebt opgegeven,’ vervolgde hij, terwijl hij me onderbrak. ‘Je hebt de makkelijke weg gekozen. Je doet een freelanceklusje vanuit je appartement in plaats van een echte carrière op te bouwen. Je bent tweeëndertig jaar oud en je hebt niets meer te bewijzen.’
De wreedheid van zijn oordeel ontnam me de adem. Dat was dus wat hij werkelijk van me dacht. Al die jaren wist ik dat ze teleurgesteld waren, maar om het zo bruut te horen was verwoestend.
‘Ik heb een carrière,’ zei ik, mijn stem nauwelijks hoorbaar. ‘Ik heb klanten. Ik ben manager.’
‘Nauwelijks,’ voegde mijn moeder eraan toe. ‘Je woont in die kleine studio in de verkeerde buurt. Je rijdt in een vijftien jaar oude auto. Je kunt niet eens op vakantie.’
« Niet iedereen meet succes af aan de grootte van zijn huis en auto. »
« Nee, maar succesvolle mensen hoeven hun ouders niet elke twee maanden om geld te vragen, » zei mijn vader.
De schaamte stond op mijn gezicht te lezen. Ik had de afgelopen drie jaar twee keer geld geleend voor noodzakelijke autoreparaties. Ik had het beide keren binnen zestig dagen terugbetaald, maar ze wilden dat nu tegen me gebruiken, voor ieders ogen.
‘Ik heb je het geld terugbetaald,’ zei ik.
« Dat is niet het probleem. Het probleem is dat je überhaupt geld moest lenen. Madison heeft ons nooit om een cent gevraagd. Ze beheert haar financiën als een volwassene. »
Madison stond daar met haar armen over elkaar, een tevreden glimlach op haar gezicht. Dit was precies wat ze wilde: mij volledig vernederd zien, mij zien kronkelen onder de kritiek van onze ouders.
Hannah stapte naar voren. « Oké, dit wordt te veel. Emma, kom met me mee. We gaan even een kopje koffie drinken of zoiets. »
‘Hannah, dit gaat jou niet aan,’ zei mijn moeder kortaf.
« Inderdaad, ja. Emma is mijn nicht en mijn vriendin, en jullie zijn allemaal tegen haar. Dat is vreselijk om te zien. »
« Kijk dan niet, » zei Madison. « Niemand dwingt je om hier te zijn. »
Hannahs ogen werden groot. « Dreig je me nou echt ook uit huis te zetten? »
