Mijn ouders noemden het gewoon een « kleine bijeenkomst » toen ik niet was uitgenodigd voor het verjaardagsfeestje van mijn zus. Ik ben er toch heen gegaan.
Mijn zus dacht dat ik niet zou zien dat haar kind iets verdachts in mijn tas verstopte. Ik controleerde de tas en verstijfde van schrik. Daarna stopte ik het voorwerp onopvallend terug in haar jaszak.
Mijn vader schreeuwde: « Wat doe je hier? Niemand wil je hier hebben, je verpest de boel! »
Mijn moeder spuugde uit: « Ga hier weg, anders stop ik je er zelf in. »
Mijn zus siste: « Je bent een zielige parasiet. Je duikt altijd op waar je niet gewenst bent. »
Dertig minuten later arriveerde de politie.
Het berichtje van mijn nicht Hannah kwam donderdagavond om 21:47 uur binnen: « Hé Emma, ga je zaterdag naar Madisons verjaardagsfeestje? »
Ik staarde verward naar het scherm van mijn telefoon. Een verjaardagsfeestje? Madison was mijn oudere zus, en ja, ze was al vijf jaar met Derek getrouwd. Dit moest hun vijfjarig huwelijksjubileum zijn, maar ik had er nog nooit van gehoord.
« Welk verjaardagsfeest? » antwoordde ik.
Drie kleine puntjes verschenen, verdwenen toen weer en kwamen opnieuw tevoorschijn. Uiteindelijk: « Oh. Wist je dat niet? Je ouders geven het bij hen thuis. Diner, de hele familie komt. Ik dacht dat je er ook zou zijn. »
Mijn maag draaide zich om. Ik belde meteen Hannah.
‘Het spijt me zo,’ zei ze voordat ik iets kon zeggen. ‘Ik dacht echt dat je het wist. Je moeder had het erover op het verjaardagsfeest van tante Carol vorige maand. Ze zei dat het een groot familiefeest was voor Madison en Derek.’
‘Ze heeft me niets verteld,’ antwoordde ik zachtjes. Mijn handen trilden. ‘Niemand heeft me iets verteld.’
Hannah zweeg even. « Emma, dit is echt niet oké. Wil je dat ik met je moeder praat? »
« Nee, » antwoordde ik snel. « Ik regel het wel. »
Nadat we hadden opgehangen, bleef ik een uur op de bank zitten om na te denken. Het was niet de eerste keer dat mijn familie me had buitengesloten, maar het deed elke keer weer pijn. Madison was altijd het perfecte kind geweest. Perfecte cijfers, een perfecte echtgenoot, perfecte kinderen. Ik had een ander pad gekozen: ik ging naar een community college in plaats van de staatsuniversiteit die zij voor me hadden gewild, ik werd grafisch ontwerper in plaats van de carrière in de advocatuur na te streven die mijn vader voor me had gehoopt. Maar dit – een heel feest plannen en mij er expres niet voor uitnodigen – voelde als een nieuw dieptepunt.
De volgende ochtend stuurde ik mijn moeder een berichtje: « Hannah vertelde me over het feestje van Madison morgen. Moet ik iets meenemen? »
Twintig minuten later antwoordde ze: « Het is maar een kleine bijeenkomst. Heel intiem. We dachten niet dat u geïnteresseerd zou zijn. »
Slechts een kleine bijeenkomst. Alsof dat de zaken beter maakte. Alsof het feit dat hij haar ‘zo’ noemde, rechtvaardigde dat hij zijn eigen dochter buitensloot.
Ik nam toen een besluit. Ik zou hoe dan ook gaan. Misschien was het trots. Misschien koppigheid. Maar ik moest ze onder ogen zien. Ik moest hun gezichtsuitdrukkingen zien als ik door die deur liep.
Zaterdagavond trok ik een prachtige bordeauxrode jurk aan, bracht zorgvuldig mijn make-up aan en reed naar het huis van mijn ouders in de buitenwijk. Hun straat stond vol auto’s toen ik om half zeven aankwam. Door de grote ramen van de woonkamer zag ik mensen kletsen, lachen en wijn drinken. Het warme licht dat op het gazon viel, gaf het geheel een tafereel dat zo uit een tijdschrift leek te komen. Ik herkende de truck van mijn oom Tom, de sedan van tante Carol en de oude Buick van mijn oma. Ze waren er allemaal. Elk familielid was uitgenodigd, behalve ik.
Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik door het gangpad liep. Ik hoorde muziek van binnen en gefluisterde stemmen. Ik klopte niet. Ik duwde de deur open en liep naar binnen.
