Ik las de prijs en voelde mijn maag samentrekken.
Advertentie
« Papa, alsjeblieft, » fluisterde ze.
Ik las de prijs en voelde mijn maag samentrekken.
Die cijfers hadden net zo goed in een andere taal geschreven kunnen zijn.
Maar ze bleef staren, haar vingers plakkerig van de Skittles uit de automaat, haar ogen wijd opengesperd.
‘Papa,’ zei ze opnieuw, zachter, alsof ze bang was om wakker te worden, ‘dat is mijn klas.’
Ik hoorde mezelf antwoorden voordat ik erover nadacht.
‘Oké,’ zei ik. ‘We doen het.’
Ik sloeg de lunch over en dronk verbrande koffie uit ons gammele koffiezetapparaat.
Advertentie
Op de een of andere manier.
Ik ging naar huis, pakte een oude envelop uit een la en schreef er met dikke Sharpie-letters « LILY – BALLET » op.
Elk briefje, elk verfrommeld biljet of elke handvol kleingeld dat de was had overleefd, ging erin.
Ik sloeg de lunch over, dronk verbrande koffie uit ons gammele apparaat en zei tegen mijn maag dat hij moest ophouden met klagen.
Dromen waren meestal luider dan gegrom.
De studio zelf zag eruit als de binnenkant van een cupcake.
Ik hield Lily in de gaten, die de studio binnenkwam alsof ze er geboren was.
Advertentie
Roze muren, glinsterende stickers, inspirerende citaten in krullend vinyl: « Dans met je hart », « Spring en het vangnet verschijnt. »
De lobby zat vol moeders in leggings en vaders met keurig geknipte kapsels, die allemaal naar lekkere zeep roken en niet naar vuilniswagens.
Ik zat klein in de hoek en deed alsof ik onzichtbaar was.
Ik kwam rechtstreeks van mijn route en rook nog licht naar bananenschillen en desinfectiemiddel.
Niemand zei iets, maar een paar ouders keken me scheef aan, zoals mensen dat normaal gesproken alleen doen bij kapotte automaten of mannen die om wisselgeld vragen.
Ik hield Lily in de gaten, die de studio binnenkwam alsof ze er geboren was.
« Papa, let op mijn armen. »
