Maar die dagen waren eigenlijk nog niet voorbij. Ze leefden in de schaduwen van zijn geest, in de lege stoel aan zijn eettafel, in de ingelijste foto van een vrouw met zachte ogen die tot het einde op hem had gewacht.
Daniels vrouw, Claire, was zijn anker geweest. Toen kanker hem tijdens zijn uitzending wegnam, brak er iets in hem. Hij nam kort daarna ontslag en koos voor het vaderschap boven het slagveld. De medailles verzamelden stof. Het uniform bleef gevouwen. Maar elke avond vertelde hij Ethan verhalen—geen verhalen over oorlog, maar verhalen over moed, liefde en eer.
Reed kon het schuldgevoel over zijn misplaatste grap niet vergeten. Die avond zocht hij naar Daniels dossier en wat hij vond maakte hem sprakeloos. Onderscheidingen, reddingsmissies, geheime operaties. Een missierapport vermeldde dat Brooks persoonlijk een gewonde SEAL — Reeds eigen broer — jaren geleden in een vuurgevecht had beschermd. Hij had nooit geweten wie het leven van zijn broer had gered tot dat moment.
De volgende dag ging Reed naar Daniels bescheiden huis, direct naast de basis. Hij vond hem terwijl hij een fiets aan het repareren was in de achtertuin, terwijl Ethan in de buurt aan het spelen was. De admiraal, normaal zo zelfverzekerd, aarzelde voordat hij naderde. Hij boog als eerste, iets wat hij nog nooit bij iemand buiten dienst had gedaan.
Daniel keek op, verrast, en schudde toen zijn hoofd. « Admiraal, u hoeft niet te… » »
« Ja, » onderbrak Reed. « Omdat ik je meer verschuldigd ben dan alleen een excuus. Je hebt het leven van mijn broer gered. Ik heb nooit de kans gehad u te bedanken. »
Daniels uitdrukking verzachtte, maar pijn bleef in zijn ogen hangen. « We deden allemaal wat we moesten doen. Sommigen zijn teruggekeerd naar huis. Anderen niet. »
Reed knikte, begrijpend. Toen keek hij naar Ethan, glimlachte zacht. « Hij heeft geluk dat hij u heeft, meneer. »
