Toen antwoordde hij met kalme en beheerste stem: « Generaal van de divisie, teruggetrokken. »
Het gelach verstomde meteen. Reeds glimlach verdween. Zijn gezicht verstijfde, alsof het door de bliksem was getroffen. De andere SEALs wisselden ongelovige blikken uit.
Er zat geen sarcasme in Daniels toon, geen trots, geen poging om te schitteren. Gewoon de simpele en zware waarheid.
Admiraal Reed ging abrupt rechtop zitten, zijn keel trok dicht. De man voor hem—degene met wie hij net had gegrapt—stond boven hem. Het gewicht van deze realisatie trof hem als een klap in zijn maag.
« Meneer, » begon Reed, zijn stem haperde, maar Daniel hief zachtjes een hand.
« Ontspan, admiraal, » zei hij zacht. « Ik ben hier niet meer voor de rangen. Ik ben er alleen voor mijn zoon. »
Reed slikte moeizaam. Een vonk van herkenning straalde in zijn ogen, een vonk van herinnering.
« Daniel Brooks, » fluisterde hij, bijna onhoorbaar.
De naam trof hem als een golf. Het was een naam die in briefingkamers was gefluisterd, geschreven in geheime rapporten en gegrift in de harten van degenen die met hem hadden gevochten. Daniel Brooks, het hoofd van de Black Falcon-eenheid in Afghanistan.
De man die een heel peloton onder vijandelijk vuur had geleid toen alle hoop verloren leek. De man die zijn vrouw had verloren tijdens zijn uitzending, maar aan het hoofd bleef tot elke man thuis was teruggekeerd.
Reed herinnerde zich het verhaal. Iedereen herinnerde het zich. Brooks was een legende, het soort held dat niet in de krantenkoppen komt, want echte helden doen dat bijna nooit.
Toen Reed een stap achteruit deed, stonden de andere SEALs instinctief op en groetten uit respect. Daniel boog kort zijn hoofd, niet als meerdere, maar als een man die te veel had gezien om eerbied te verlangen.
« Rust uit, heren, » zei hij kalm. « Die tijden zijn allang voorbij. »
