Een politieagent adopteerde een klein meisje dat voor zijn deur was achtergelaten – 15 jaar later keerde haar moeder terug met één eis.
« Nou, ik ben geen haarexpert, Lil. Ik werk met handboeien, niet met haarelastiekjes. »
‘Je moet het leren,’ zei ze dan met een koppig pruillip. ‘Alle andere vaders weten het al.’
Uiteindelijk werd « Agent Papa » gewoon « Papa ».
De jaren vlogen voorbij. Ze ging van feeënvleugels en stoepkrijt naar rijlessen en verhitte discussies over de avondklok. Maar zelfs als ze deuren dichtgooide, verhief hij nooit zijn stem. Hij had zichzelf die avond dat ze in zijn leven kwam een belofte gedaan: ze zou zich nooit meer in de steek gelaten voelen.
Ze was nu 19.
Ze was aardig, attent en slimmer dan de meeste volwassenen die hij kende.
Ze had zijn gevoel voor rechtvaardigheid, ook al was dat verpakt in tienersarcasme.
Die avond was Daniel net klaar met eten toen het gebeurde. Net als de vorige keer.
Weer een klop.
Niet zwaar. Niet hectisch. Gewoon… aanwezig.
Hij bleef stokstijf staan, zijn hartslag versnelde op een manier die hem niet beviel. De laatste keer dat iemand zo op de deur klopte, was zijn leven voorgoed veranderd.
Hij opende de deur.
Dit keer was het geen kind.
Er stond een vrouw. Ze leek halverwege de dertig, misschien begin veertig. Jas gestreken, lippen strak op elkaar, armen over elkaar. Haar hoge hakken tikten ongeduldig op zijn veranda, alsof ze er al veel te lang stond.
Haar ogen waren koud. Berekend. En veel te vertrouwd.
« Ik ben Lily’s moeder, » zei ze vlak. « En ik ben hier om haar terug te halen. Nu! »
Daniel zei niet meteen iets.
De woorden drongen niet tot me door — niet in eerste instantie.
Toen werd hij getroffen door een mokerslag in zijn maag.
Ze keek langs hem heen het huis in, alsof ze al wist waar Lily’s kamer was.
‘En ik ga niet weg zonder haar,’ voegde ze eraan toe, haar toon nu scherper. ‘Het is tijd.’
