Ik dacht dat het moeilijkste achter de rug was: een kind opvoeden dat ik niet had gepland, van de ene op de andere dag vader worden, een leven opbouwen vanuit niets meer dan een briefje en een naam. Maar 15 jaar later, toen ik die deur weer opendeed, besefte ik dat de echte strijd pas begon.
Daniel was niet het type man dat souvenirs van zijn werk bewaarde. Hij had in tien jaar bij de politie genoeg meegemaakt om te weten dat sommige herinneringen beter op het bureau konden blijven. Maar die nacht veranderde alles.
Het was iets na twee uur ‘s nachts op een ijzige januarinacht.
De buitenlucht was snijdend koud en de stilte gaf je het gevoel dat je de laatste persoon op aarde was.
Daniel was net thuisgekomen van een dubbele dienst met twee meldingen van huiselijk geweld, een gestolen auto en een tieneroverdosis die hem meer was bijgebleven dan hem lief was. Zijn spieren deden pijn en zijn handen tintelden nog steeds van de kou. Het enige wat hij wilde was een warme douche en het zachte gezoem van zijn oude kachel.
In plaats daarvan hoorde hij een klop op de deur.
Niet luid. Niet paniekerig. Gewoon kalm, alsof iemand niet zeker weet of hij überhaupt wel moet kloppen.
Hij bleef even staan in de gang, fronsend. Zijn straat was altijd rustig, vooral bewoond door gepensioneerde stellen en vroege vogels. Niemand klopte op dat uur aan.
Hij opende de deur.
Hij hield zijn adem in
