Een politieagent adopteerde een klein meisje dat voor zijn deur was achtergelaten – 15 jaar later keerde haar moeder terug met één eis.
Daar was ze.
Een klein meisje, misschien vier jaar oud.
Haar jasje was veel te dun, de mouwen hingen tot over haar handen. Versleten sneakers. Een roze rugzak die haar leek te kunnen opslokken. Haar wangen waren nat van de tranen en haar onderlip trilde terwijl ze de tas stevig vastklemde.
Daniel stapte instinctief naar buiten en speurde de straat af. Er was niemand. Geen stilstaande auto, geen figuur die in de schaduw verdween. Niets dan de wind en het geknars van het ijs onder zijn laarzen.
Ze keek hem aan, met grote, vochtige ogen.
‘Er werd me gezegd dat ik hier moest kloppen,’ fluisterde ze.
Haar stem was zo zacht dat hij de woorden nauwelijks verstond.
Daniel hurkte neer en probeerde haar in de ogen te kijken zonder haar af te schrikken.
‘Lieverd,’ zei hij zachtjes, ‘waar zijn je ouders? Heeft iemand je hierheen gebracht?’
Ze gaf geen antwoord. Ze klemde haar rugzak alleen maar steviger vast, alsof dat het enige was dat haar overeind hield.
Hij keek nog eens rond. Nog steeds niemand.
‘Goed,’ zei hij zachtjes. ‘Laten we je naar binnen brengen, oké?’
Hij leidde haar langzaam naar binnen.
Als je wilt doorgaan, klik op de knop onder de advertentie ⤵️
Advertentie
