Hij luisterde, knikte, en luisterde nog eens. « Goed. Ik ga nu met het gezin winkelen. Neem zoveel mogelijk mensen mee. Ja. Bedankt, broer. »
Hij hing op en keek naar Emma. « Waar is je moeder? »
“Aan het werk. Ze werkt tot 3 uur.”
‘En je vader?’
“Thuis. Hij gaat niet vaak de deur uit. De dromen zijn eng.”
Marcus keek op zijn horloge. Het was elf uur.
AM. “Oké. Dit is wat we gaan doen. Jij neemt me mee naar je huis. We gaan met je vader praten. Daarna halen we je moeder op van haar werk. En vervolgens gaan we met z’n allen boodschappen doen, want ik denk dat jouw familie ook boodschappen nodig heeft.”
Emma’s ogen werden groot. « Maar ik heb maar 47 dollar. »
‘En dat is precies genoeg,’ herhaalde Marcus. ‘Vertrouw me maar.’
Hij keek me aan. « Mevrouw, ik waardeer het dat u getuige bent. Als u ons wilt volgen en wilt controleren of alles rechtmatig verloopt, bent u van harte welkom. Ik weet hoe dit eruitziet. »
Ik had nee moeten zeggen. Ik had gewoon verder moeten gaan met mijn dag. Maar iets in zijn stem, in Emma’s hoop, in de hele onmogelijke situatie, deed me knikken.
“Ik volg je.”
We liepen samen de winkel uit: die enorme motorrijder, een klein meisje en ik, een 42-jarige accountant die nog nooit een regel had overtreden. Emma klom in Marcus’ vrachtwagen. Ik stapte in mijn auto. We reden in een colonne naar Oak Street.
Het huis was klein. Vervallen. Zo’n plek die huisbazen laten verpauperen voordat ze huurders eruit zetten. Op de deur was een briefje geplakt. « UITZETTINGSPROCEDURE » in dikke letters.
Emma gebruikte haar sleutel en we liepen naar binnen. « Papa? » riep ze. « Papa, ik heb hulp gehaald! »
Een man verscheen uit de achterste slaapkamer. Rond de dertig. Mager. Met een spookachtige blik in zijn ogen. Hij droeg een leger-T-shirt dat losjes om zijn lichaam hing. Toen hij Marcus zag, verstijfde hij.
“Emma, schatje, wie is dit?”
