Een klein meisje gaf een motorrijder haar kerstgeld en fluisterde iets waardoor hij ter plekke in de supermarkt in tranen uitbarstte.
Ik stond drie gangpaden verderop toen ik zijn stem hoorde breken. Deze enorme man met een grijze baard tot op zijn borst, armen vol tatoeages, een leren vest met overal patches – stond te snikken in het vriesvak terwijl een klein meisje in een gestreepte trui naar hem opkeek.
Mijn eerste gedachte was dat hij haar lastigviel. Mijn tweede gedachte was om hulp te roepen. Mijn derde gedachte was: waarom lacht ze?
Ik kwam dichterbij, deed alsof ik naar de ontbijtgranen keek, maar in werkelijkheid hield ik haar in de gaten. Het kleine meisje kon niet ouder dan zeven zijn. Ze hield contant geld en wat leek op kerstkaarten omhoog naar deze motorrijder die als een berg boven haar uittorende.
‘Alstublieft,’ zei ze luid genoeg zodat ik het nu kon horen. ‘Mijn juf zei dat je mensen moet helpen. Ik heb al mijn kerstgeld gespaard. Dat is 47 dollar. Is dat genoeg?’
De motorrijder knielde neer en ik zag dat er op de achterkant van zijn vest ‘Guardians MC’ stond. Zijn handen trilden terwijl hij naar het geld keek.
‘Schatje, genoeg voor wat?’
Het stemmetje van het kleine meisje verstomde tot een gefluister. Ik kon haar woorden niet verstaan, maar ik zag zijn gezicht veranderen. Ik zag deze enorme, angstaanjagende man zijn hand voor zijn mond houden. Ik zag zijn schouders trillen.
Hij trok het kleine meisje in een omarmende knuffel en ze sloeg haar armpjes om zijn nek. Andere winkelende mensen bleven nu staan, staarden en sommigen pakten hun telefoon. Een oudere vrouw vlakbij mij mompelde: « Zullen we iemand bellen? »
