Frede glimlachte. « Daarom werken we zo goed samen. »
Het was een rustige dinsdag tegen het einde van september toen alles veranderde. Terwijl ze een kortere route namen over een smal weggetje omzoomd met herfstbomen, klonk er een zwakke stem door de lucht.
« Help… alstublieft… »
Ze verstijfden. Beneden aan de helling, gedeeltelijk verborgen door struikgewas, lag een oudere man op de grond. Naast hem lag een gescheurde boodschappentas, eieren opengebroken, melk in de aarde getrokken.
Keaton liet zijn tas vallen en rende als eerste naar beneden. Frede volgde hem op de voet.
« Meneer, kunt u me horen? » Keaton vroeg, terwijl hij naast hem knielde.
De ogen van de man fladderden open. « Ik… ik ben gevallen. »
Frede opende zijn waterfles en hielp hem voorzichtig te drinken. « Langzaam slokje voor slokje. »
De man hoestte en zuchtte toen. « Mijn naam is Bernard. Ik denk dat ik het niet gehaald heb. »
Keaton pakte zijn telefoon. « We moeten een ambulance bellen. »
Bernard schudde zwakjes zijn hoofd. « Nee, alsjeblieft. Help me gewoon overeind. »
Ze hielpen hem staan en ondersteunden zijn tengere lichaam tussen hen in. Hij voelde zich licht – te licht. Een korte wandeling over een zandpad bracht hen naar een oude, nauwelijks nog staande caravan, opgelapt met zeil en verroest metaal.
« Hier woon ik, » zei Bernard zachtjes, enigszins beschaamd.
Hij doorzocht zijn portemonnee, vond niets en haalde er toen een enkele appel uit. ‘Meer kan ik niet bieden.’
Frede schudde zachtjes zijn hoofd. ‘Daar hebben we je niet voor geholpen.’
Bernards ogen vulden zich met tranen. ‘Jullie jongens zijn echt bijzonder.’
Die avond vertrokken ze, niet in staat om het beeld van hem alleen op die plek te vergeten. De volgende dag kwamen ze terug – met boodschappentassen vol geld, gekocht met hun eigen spaargeld. Bernard stond als aan de grond genageld in de deuropening, overmand door emoties.
‘Jullie hadden dit niet hoeven doen,’ fluisterde hij.
