De zon stond laag aan de hemel toen de zevenjarige Emma Parker van school naar huis liep, haar roze rugzak stuiterend bij elke stap tegen haar rug. De vertrouwde route was normaal gesproken gevuld met het geluid van lachende kinderen en het gezoem van voorbijrijdende auto’s, maar vandaag voelde het anders. Een gevoel van onrust bekroop haar terwijl ze over de stoep liep, haar sjaal gleed voor de derde keer die middag van haar schouder.
Toen Emma de ingang van haar appartementencomplex naderde, zag ze een lange gestalte staan. De vreemdeling, geheel in het zwart gekleed, stak dreigend af tegen de achtergrond van de ondergaande zon. Hij leek op niemand te wachten; hij stond gewoon stil, zijn blik op haar gericht.
Emma’s hart bonkte in haar keel. Ze vertraagde haar pas, een nerveus gevoel beklemde haar borst. De straten waren angstaanjagend stil, wat haar onrust alleen maar versterkte. Ze herinnerde zich de woorden van haar vader: « Als iets niet goed voelt, zwijg dan niet. Trek de aandacht naar jezelf. » Die woorden galmden als een mantra door haar hoofd en spoorden haar aan om in actie te komen.
Toen de man op haar af begon te lopen, voelde Emma een adrenalinekick. Elk instinct zei haar te rennen, te ontsnappen aan het gevaar dat steeds dichterbij leek te komen. Maar in plaats van te vluchten, maakte ze een keuze die een blijvende impact zou hebben op haar leven en dat van de mensen om haar heen.
Emma haalde diep adem en riep: « Hé! Wat wil je? » Haar stem galmde door de stilte die hen omringde. De man stopte, verrast door haar onverwachte confrontatie. Even leek hij niet te weten hoe hij moest reageren.
