De geplande hoofdchirurg, dr. Hawthorne, kwam tien minuten later de kamer binnen. Hawthorne, een man met een uitstekende reputatie en decennialange ervaring, was de meest vooraanstaande hart- en longspecialist van het ziekenhuis. Maar toen hij het bed naderde voor een laatste preoperatieve beoordeling, gebeurde het ondenkbare. Archie, de hond die nog nooit een greintje agressie had getoond, liet een laag, trillend gegrom horen dat de medische apparatuur leek te doen schudden. Toen de dokter zijn hand naar Tommy uitstrekte, sprong Archie naar voren en plaatste zich stevig tussen de chirurg en de jongen, zijn tanden ontbloot in een stille, angstaanjagende waarschuwing.
De kamer viel in een geschokte stilte. Verpleegkundigen probeerden de hond in bedwang te houden en Tommy’s ouders kwamen verward en beschaamd naar voren gesneld. Maar de hoofdverpleegster, een vrouw die al jaren met hulphonden werkte, merkte iets op wat de anderen over het hoofd hadden gezien. Archie reageerde niet zomaar uit angst; hij reageerde op een specifieke zintuiglijke prikkel. Ze stapte dichter naar Dr. Hawthorne toe en ving een vage, onmiskenbare geur van hem op – niet de scherpe prikkeling van medische isopropylalcohol, maar de zware, weeïge zoete geur van ongeoxideerde ethanol.
De chirurg was dronken.
