Mijn eigen dag voelde plotseling kleiner. De stress, de frustratie, de vermoeidheid — het viel niet helemaal weg, maar het verloor zijn grip.
Ik dacht aan hoeveel mensen elke dag met onzichtbare zorgen rondlopen. Mensen die er “normaal” uitzien, maar elke euro moeten omdraaien. Mensen die hun kinderen leren om minder te vragen, niet omdat ze dat willen, maar omdat ze niet anders kunnen.
En ik dacht ook: soms is het niet de taak van de wereld om alles op te lossen.
Soms is het genoeg om één hoekje van die wereld iets warmer te maken.
Zonder woorden, maar niet zonder betekenis
Ik at mijn eten uiteindelijk op, langzaam, en keek nog één keer naar hen voordat ik vertrok.
Het meisje speelde met haar speeltje.
De moeder at haar burger met kleine happen, alsof ze bang was dat het moment te snel voorbij zou gaan.
En hoewel ze niet wist dat ik het was, voelde ik een rare soort verbinding. Niet omdat ik iets bijzonders had gedaan, maar omdat ik plots begreep hoe dicht vreugde en verdriet soms naast elkaar bestaan.
Een Happy Meal is voor sommigen gewoon een snack.
Voor anderen is het een zeldzaam moment van licht.
Ik stond op, gooide mijn afval weg en liep naar buiten.
En terwijl de deur achter me dichtviel, bleef één gedachte hangen:
