En terwijl de deur achter me dichtviel, bleef één gedachte hangen:
Soms zijn het niet de grote reddingsacties die het verschil maken.
Soms zijn het de kleine gebaren waar niemand om vraagt, maar die precies op het juiste moment komen.
Een doosje.
Een speeltje.
Een glimlach.
Een stille vriendelijkheid.
En soms… zijn die momenten genoeg.
