De ontdekking
Ik ging zitten aan een tafel waar ik hen kon zien zonder dat het opviel. Mijn eten stond onaangeraakt voor me. Ik keek hoe de moeder en het meisje aan een hoektafel plaatsnamen. De moeder haalde hun cheeseburger en friet op en zette het voor het meisje neer.
Toen kwam er een medewerker naar hen toe met een extra doosje. Felgekleurd. Klein. Precies dat doosje dat voor kinderen voelt als een schatkist.
Het meisje keek ernaar alsof het niet voor haar bedoeld kon zijn.
Ze keek naar haar moeder. Haar moeder keek terug, duidelijk even in de war. Ze zei iets tegen de medewerker, waarschijnlijk dat ze dat niet besteld hadden. Maar de medewerker wees alleen naar de bon en knikte alsof het klopte.
Het meisje schoof het doosje langzaam naar zich toe. Heel voorzichtig, alsof het zomaar weer weggenomen kon worden.
En toen gebeurde het.
Haar gezicht lichtte op.
Niet een kleine glimlach, maar een glimlach die haar hele gezicht veranderde. Haar ogen werden groot. Ze opende het doosje alsof ze bang was dat het zou verdwijnen. Ze haalde het speeltje eruit met een soort ongeloof dat meteen omsloeg in pure vreugde.
Ze lachte. Echt lachte. Dat heldere kinderlachje dat je niet kunt faken.
